Al weken ben ik nerveus. Niet constant en niet zo dat ik spugend over de gootsteen mijn beslissing betreur om ja te zeggen tegen een uitnodiging een workshop te houden. Maar tochx85… Ergens in mijn achterhoofd ben ik me constant bewust dat ik voor 40 collegax92s mijn kunsten ga vertonen en ik wil goed voorbereid zijn.

 Dus schrijf en herschrijf ik mijn tekst, oefen hardop in de slaapkamer en houd de klok in de gaten want ik wil niet langer kletsen dan 15 minuten. Dat is eigenlijk nog te lang voor een 45 minuten durende workshop maar ik kan het echt niet korter maken. Ik wil zoveel creatieve informative delen met schoolbibliothecarissen uit heel NZ die de 3 dagen durende SLANZA conferentie 2011 www.slanza.org.nz in Auckland bezoeken. Het is een fantastische gelegenheid om je kennis op te poetsen, de nieuwste gadgets en apps te zien en contact te maken met een fantastische groep mensen die enthousiast zijn over hun werk: het verstrekken van informatie in schoolbibliotheken.

Mijn workshop gaat over het maken van displays voor schoolbibliotheken. Hoe ga je te werk, waar haal je je inspiratie vandaan en wat zijn de tips en trucs die je kan toepassen om het geheel een professionele uitstraling te geven ook al hebben veel schoolbibliotheken een zeer beperkt budget. Ik verzamel voorbeelden en haal de dozen met ouwe display materialen van de plank in mijn kantoor zodat ik kan laten zien waar ik over praat.

Ik ga een display maken, in front of the audience, en wil ook dat onder controle hebben dus bezoek ik de plaatselijke Doe-het-zelf shop en bestel zachtboard in handig te transporteren formaat, zodat ik thuis de display kan maken.

Onze huiskamer ligt vol knipsels, gekleurd papier, tape en gelamineerde afbeeldingen van fruit, voetballen, vlinders en koksmutsen. Een greep uit de verzameling die ik in de afgelopen jaren heb aangelegd. Nu komt daar nog een stapel gelamineerde zeemeeuwen bij in allerhande formaten en jetty palen in aflopende hoogte.

Het thema van de conferentie is: (vrij vertaald) dat je de golven moet rijden of ze up or down gaan. Als informatie deskundige ben je de navigator in nieuwe technology en informatiestromen en als wij de nieuwe technologien niet omarmen, onthouden we onze kinderen belangrijke informatiestromen.

Het is daarnaast belangrijk ze bewust te maken van de digitale voetprint die ze creeren en de consequenties die dat kan hebben voor hun toekomst. Als je het niet op de voorpagina van de krant wil hebben dan moet je het niet publiceren op internet, is het devies. Al die jongeren die met hun glas bier op Facebook staan presenteren zichzelf eenzijdig. Hoe kunnen we ze bewust maken van het feit dat het belangrijk is  te laten zien dat het creatieve, intelligente en enthousiaste jonge mensen zijn die professioneel veel in hun mars hebben?

Na twee dagen de nieuwste technologien en informatiestromen waar ik nog nooit van heb gehoord maar die zo handig en boeiend lijken als ik tijd heb ze te verkennen, ben ik toe (en velen met mij) aan de public relation van de schoolbibliotheek d.m.v. displays, ook al is het op een shoestring. Want, vertel ik mijn toehoorders, displays zijn als de grote bill boards langs de autoweg of de advertisement op de city bussen, je leest het misschien niet van A tot Z maar je onderbewuste neemt het waar,  je neemt kennis van de boodschap en je bewondert  (of niet) de vorm waarin de adverteerder de boodschap brengt.  Als bibliotheek wil je je klant laten weten dat je met twee benen in de maatschappij staat en dat doe je door ze onder de neus te duwen dat je nieuwe producten hebt waarvan ze misschien niet op de hoogte zijn. Je verbindt de bibliotheek met de buitenwereld door speciale gebeurtenissen te promoten en je maakt je bibliotheek interessanter met creatieve, uitdagende displays. Je zet je klant aan het denken, je laat je publiek weten dat je meedenkt of nog beter vooruit loopt op bepaalde zaken met verfrissende, in het oog springende displays.

Eenmaal goed op stoom ben ik niet te stoppen en ook mijn toehoorders raken aardig op dreef. Ze stellen vragen, mengen zich in discussies en wisselen verhalen uit. Prachtigx85.. maar de tijd dringt en ik wil nog zoveel meer vertellen. Gelukkig heb ik een assistent; een college die is aangewezen de tijd in de gaten te houden en materialen aan te geven als ik handen te kort kom. Ze manouvreert me zachtjes maar bedaard door oponthoud en wijst op haar horloge als de discussies weer oplaaien.

Ik heb twintig minuten (in plaats van 30) om mijn display te creeren. Gelukkig heb ik het voorbereidende werk thuis gedaan en kan ik de kant en klare afbeeldingen direct op het bord nieten. Een blauwe lucht (pakpapier van de twee dollar shop) een woelige grijze zee (aluminiumfolie dat ik verfrommeld op het bord niet) de titel (gelamineerd en met leuke schaduw die Word gratis voor je doet) en natuurlijk mijn Kerstlichtjes x96 blauw en wit die sprankelen op het folie water. De zwarte kartonnen aanlegsteiger palen (met vogelpoep en roest) en tig zeemeeuwen die rondzwermen om een jolige (natuurlijk vrouwelijke) bibliothecaris die hengelend in een bootje probeert haar lezers binnen te halen, daarmee verwijzend naar mijn display thema: REEL IN YOUR REEDERS.

Zwetend, nietend en verklarend pin ik de afbeeldingen op het bord, haal trucjes uit en laat zien hoe je de meeuwevleugels kan laten x91vliegenx92. Ik  heb net genoeg tijd de kartonnen dozen, netjes ingepakt in hetzelfde pakpapier en met een paar prachtige meeuwen op de voorgrond, voor de display te zetten als extra goedkope bookstands, waarmee je diepte en hoogte kan creeren. Pffftttt.

We zijn 5 minuten over tijd en nog blijft iedereen hangen en vragen stellen. Mijn college grijpt de afbeeldingen bij elkaar die ik op de tafels had uitgespreid en begint verwoed op te ruimen. Ik beantwoord vragen en vul informative aan die werd gemist niet wetend dat een volgende workshop in de maak is in hetzelfde klaslokaal. Vandaar de drukte!!!!!

Gelukkig kunnen we de boel de boel laten want mijn opvolger gebruikt alleen haar laptop om haar product te promoten en heeft geen last van mijn display board dat ik uit voorzorg met een paar lagen plakband heb vastgetaped aan het schoolbord en dat ik met geen mogelijkheid snel kan verwijderen.

Vol adrenaline voorzie ik mezelf van een kop koffie in de lege hal (iedereen bezoekt een workshop) en overdenk de sessie. Het was een success!!! De volgende dag zie ik diverse tweets van enthousiaste collegax92s en met een uitnodiging van de regionale SLANZA om later in het jaar een plaatselijke workshop te houden kan ik terugkijken op een fantastische ervaring. Maar het heeft me wat zweetdruppeltjes gekostx85..

Al weken ben ik nerveus. Niet constant en niet zo dat ik spugend over de gootsteen mijn beslissing betreur om ja te zeggen tegen een uitnodiging een workshop te houden. Maar tochxe2x80xa6… Ergens in mijn achterhoofd ben ik me constant bewust dat ik voor 40 collegaxe2x80x99s mijn kunsten ga vertonen en ik wil goed voorbereid zijn.

 Dus schrijf en herschrijf ik mijn tekst, oefen hardop in de slaapkamer en houd de klok in de gaten want ik wil niet langer kletsen dan 15 minuten. Dat is eigenlijk nog te lang voor een 45 minuten durende workshop maar ik kan het echt niet korter maken. Ik wil zoveel creatieve informative delen met schoolbibliothecarissen uit heel NZ die de 3 dagen durende SLANZA conferentie 2011 www.slanza.org.nz in Auckland bezoeken. Het is een fantastische gelegenheid om je kennis op te poetsen, de nieuwste gadgets en apps te zien en contact te maken met een fantastische groep mensen die enthousiast zijn over hun werk: het verstrekken van informatie in schoolbibliotheken.

Mijn workshop gaat over het maken van displays voor schoolbibliotheken. Hoe ga je te werk, waar haal je je inspiratie vandaan en wat zijn de tips en trucs die je kan toepassen om het geheel een professionele uitstraling te geven ook al hebben veel schoolbibliotheken een zeer beperkt budget. Ik verzamel voorbeelden en haal de dozen met ouwe display materialen van de plank in mijn kantoor zodat ik kan laten zien waar ik over praat.

Ik ga een display maken, in front of the audience, en wil ook dat onder controle hebben dus bezoek ik de plaatselijke Doe-het-zelf shop en bestel zachtboard in handig te transporteren formaat, zodat ik thuis de display kan maken.

Onze huiskamer ligt vol knipsels, gekleurd papier, tape en gelamineerde afbeeldingen van fruit, voetballen, vlinders en koksmutsen. Een greep uit de verzameling die ik in de afgelopen jaren heb aangelegd. Nu komt daar nog een stapel gelamineerde zeemeeuwen bij in allerhande formaten en jetty palen in aflopende hoogte.

Het thema van de conferentie is: (vrij vertaald) dat je de golven moet rijden of ze up or down gaan. Als informatie deskundige ben je de navigator in nieuwe technology en informatiestromen en als wij de nieuwe technologien niet omarmen, onthouden we onze kinderen belangrijke informatiestromen.

Het is daarnaast belangrijk ze bewust te maken van de digitale voetprint die ze creeren en de consequenties die dat kan hebben voor hun toekomst. Als je het niet op de voorpagina van de krant wil hebben dan moet je het niet publiceren op internet, is het devies. Al die jongeren die met hun glas bier op Facebook staan presenteren zichzelf eenzijdig. Hoe kunnen we ze bewust maken van het feit dat het belangrijk is  te laten zien dat het creatieve, intelligente en enthousiaste jonge mensen zijn die professioneel veel in hun mars hebben?

Na twee dagen de nieuwste technologien en informatiestromen waar ik nog nooit van heb gehoord maar die zo handig en boeiend lijken als ik tijd heb ze te verkennen, ben ik toe (en velen met mij) aan de public relation van de schoolbibliotheek d.m.v. displays, ook al is het op een shoestring. Want, vertel ik mijn toehoorders, displays zijn als de grote bill boards langs de autoweg of de advertisement op de city bussen, je leest het misschien niet van A tot Z maar je onderbewuste neemt het waar,  je neemt kennis van de boodschap en je bewondert  (of niet) de vorm waarin de adverteerder de boodschap brengt.  Als bibliotheek wil je je klant laten weten dat je met twee benen in de maatschappij staat en dat doe je door ze onder de neus te duwen dat je nieuwe producten hebt waarvan ze misschien niet op de hoogte zijn. Je verbindt de bibliotheek met de buitenwereld door speciale gebeurtenissen te promoten en je maakt je bibliotheek interessanter met creatieve, uitdagende displays. Je zet je klant aan het denken, je laat je publiek weten dat je meedenkt of nog beter vooruit loopt op bepaalde zaken met verfrissende, in het oog springende displays.

Eenmaal goed op stoom ben ik niet te stoppen en ook mijn toehoorders raken aardig op dreef. Ze stellen vragen, mengen zich in discussies en wisselen verhalen uit. Prachtigxe2x80xa6.. maar de tijd dringt en ik wil nog zoveel meer vertellen. Gelukkig heb ik een assistent; een college die is aangewezen de tijd in de gaten te houden en materialen aan te geven als ik handen te kort kom. Ze manouvreert me zachtjes maar bedaard door oponthoud en wijst op haar horloge als de discussies weer oplaaien.

Ik heb twintig minuten (in plaats van 30) om mijn display te creeren. Gelukkig heb ik het voorbereidende werk thuis gedaan en kan ik de kant en klare afbeeldingen direct op het bord nieten. Een blauwe lucht (pakpapier van de twee dollar shop) een woelige grijze zee (aluminiumfolie dat ik verfrommeld op het bord niet) de titel (gelamineerd en met leuke schaduw die Word gratis voor je doet) en natuurlijk mijn Kerstlichtjes xe2x80x93 blauw en wit die sprankelen op het folie water. De zwarte kartonnen aanlegsteiger palen (met vogelpoep en roest) en tig zeemeeuwen die rondzwermen om een jolige (natuurlijk vrouwelijke) bibliothecaris die hengelend in een bootje probeert haar lezers binnen te halen, daarmee verwijzend naar mijn display thema: REEL IN YOUR REEDERS.

Zwetend, nietend en verklarend pin ik de afbeeldingen op het bord, haal trucjes uit en laat zien hoe je de meeuwevleugels kan laten xe2x80x98vliegenxe2x80x99. Ik  heb net genoeg tijd de kartonnen dozen, netjes ingepakt in hetzelfde pakpapier en met een paar prachtige meeuwen op de voorgrond, voor de display te zetten als extra goedkope bookstands, waarmee je diepte en hoogte kan creeren. Pffftttt.

We zijn 5 minuten over tijd en nog blijft iedereen hangen en vragen stellen. Mijn college grijpt de afbeeldingen bij elkaar die ik op de tafels had uitgespreid en begint verwoed op te ruimen. Ik beantwoord vragen en vul informative aan die werd gemist niet wetend dat een volgende workshop in de maak is in hetzelfde klaslokaal. Vandaar de drukte!!!!!

Gelukkig kunnen we de boel de boel laten want mijn opvolger gebruikt alleen haar laptop om haar product te promoten en heeft geen last van mijn display board dat ik uit voorzorg met een paar lagen plakband heb vastgetaped aan het schoolbord en dat ik met geen mogelijkheid snel kan verwijderen.

Vol adrenaline voorzie ik mezelf van een kop koffie in de lege hal (iedereen bezoekt een workshop) en overdenk de sessie. Het was een success!!! De volgende dag zie ik diverse tweets van enthousiaste collegaxe2x80x99s en met een uitnodiging van de regionale SLANZA om later in het jaar een plaatselijke workshop te houden kan ik terugkijken op een fantastische ervaring. Maar het heeft me wat zweetdruppeltjes gekostxe2x80xa6..

Ralph dropt me voor achten af bij de bus. Hij heeft een afspraak bij de kapper en verheugt zich op het bezoek. Twee dames die veel aandacht aan hem besteden en zijn schedel langduring masseren, iets dat hij enorm waardeert. Zozeer zelfs dat hij wacht met een knipbeurt tot hij xe2x80x98up northxe2x80x99 is. Dat is nog eens klantenbinding!

Ik ren naar de busdeur terwijl hij de auto op de inrit keert en wriemel met het hangslot. Het regent pijpenstelen.
Ik stapel de emmers en schoonmaakmiddelen op de chauffeursstoel  en loop door het middenpad naar de tweede deur om deze open te duwen. Het is 20 graden en de hoge luchtvochtigheid maakt het erg benauwd.

Als ik op onze primus een kop koffie heb gezet en even later zachtjes in de thermosmok blaas zie ik Andrewxe2x80x99s auto de inrit oprijden. Hij heeft de grond geegaliseerd en van gravel voorzien. Ik stap de regen in en begroet hem met opgetrokken schouders. In teenslipper en een wollen mutsje maar met blote benen en shorts (de nationale dracht)  loopt hij langzaam over het uitgegraven pad en kijkt inspecterend rond. Hij wijst naar bulten in het gras, uitgespreid gravel en verduidelijkt het hoe en waarom. Ik vraag of hij de bus van binnen heeft gezien en hij zegt dat hij tijdens de klus natuurlijk door de ruiten heeft gekeken maar dat hij graag een kijkje wil nemen.

Hij beklimt de treden en kijkt rond. In het noorden gaat alles trager en ik moet me verbijten om niet langs hem heen te stappen en enthousiast de gids uit te hangen. Half in en half buiten de bus zie ik hem inspecterend door het middenpad naar achteren lopen. Hij humt en knikt en wijst op een plek waar water binnenkomt. Ik knik.
Terug bij de chauffeursstoel vraagt hij of hij even achter het stuur kan plaatsnemen. Genietend duwt hij aan handels en opent en sluit vakjes. Hij vraagt of de motor in goede conditie is en ik geef hem de sleutels. Hij steekt ze in het slot maar er gebeurt niets. Na veel onderdrukt mompelen en vragend in het rond kijken stapt hij vanachter het stuur en verkent de aluminium body. Hij opent een deurtje en zet een handel om.

De motor zoemt en hij trapt de gaspedaal wat verder in. De toerenteller gaat omhoog en hij luistert met scheefgehouden hoofd. Hij schakelt de versnelling in 1 en trapt op de gaspedaal. We rollen een halve meter naar voren en Andrew knikt bevestigend. Hij zet de bus in de achteruit en met langzame schokjes rijden we 50 cm terug.

Ik bied hem koffie aan maar hij weigert. Hij neemt plaats op de bank achter de bestuurdersstoel die volgens de sticker op het raam is bestemd voor ouwen van dagen en invaliden en vouwt zijn armen over de leuning. Ik laat mijn achterste op de aangrenzende bank zakken en we zetten het op een kletsen.

Even later steekt Eddie, de xe2x80x98simpelexe2x80x99 kletsmajoor annex boerenhulp  van de overkant, zijn neus in de deur. Hij zag Andrewxe2x80x99s auto en wil even goeiendag zeggen. xe2x80x98En de bus bekijken en horen waar wij over praten en het vervolgens doorvertellen aan iedereen xe2x80x99, vermoed ik.
 Ik vraag hem binnen te komen want het regent nog steeds. Hij wijst mijn aanbod af en volgt ons gesprek van tussen de schuifdeuren. Ergens tijdens het geprek moet hij van gedachten zijn veranderd want plotseling zie ik hem tegenover Andrew op de andere invalidenbank zitten.

Eddie is niet klein en zeker niet dun. Zijn buik puilt een halve meter over zijn laaghangede jeans waarvan de gulp onveranderd half open staat (als we geluk hebben) of helemaal open (als we pech hebben). Zijn ongewassen haar staat overeind en uit zijn afgetrapte sandalen met hangende hielriemen die over de vloer slepen, steken zijn vieze tenen met zwarte nagels. Niet een erg fris gezicht en we blijven op zekere afstand van Eddie om onszelf te ontzien. Bij hem thuis schijnt het helemaal een bende te zijn en buren hebben ons gewaarschuwt een invitatie af te slaan. We zouden het niet waarderen en zeker niet lang volhouden laat staan thee drinken uit de ongewassen mokken met melk uit een koelkast die groen ziet van de schimmel. Vanbinnen en -buiten.

Eddie haalt zijn shag uit zijn overhemdzakje en ik wijs op de no smoking sticker aan het plafond. Hij grinnikt en schuifelt naar buiten waar hij op de onderste tree van de bus zijn aansteker tevoorschijn haalt. Andrew en ik lurken aan onze gingerbeers die ik alletwee heb aangeboden maar die Eddie heeft afgewimpelt en we hervatten ons gersprek.

Als Ralph de bus binnenstapt overhandigd hij me pakketjes met besmeerde broodjes en hete koffie van de cafeteria down the road en ik snuif genietend. Het is geweldig als buren zomaar binnenstappen en alle tijd hebben ouwe koeien uit de sloot te halen; een uitdrukking die ik soms gebruik als Ralph ouwe irrities van familie of bekenden memoreert. Hij snapt niet wat ouwe koeien met de sloot te maken hebben maar als ik xe2x80x98old cowsxe2x80x99 zeg grinnikt hij en stapt over naar een ander onderwerp.

Andrew en Ralph lopen naar buiten zodra het weer opklaart en wandelen rond de bus. In de tussentijd vertelt Eddie over zijn jeugd en zijn strenge maar rechtvaardige vader die de stok gebruikte als zijn zoon over de schreef ging. Ik word een beetje onrustig met Eddie in de bus. Hij blijft maar rondhangen en ik heb genoeg van zijn geklets. Hij blijft ook maar advies aandragen en herhalen dat we de slaapkamerramen moeten verduisteren: xe2x80x98You know?xe2x80xa6.. for preying eyesxe2x80xa6. You know?xe2x80xa6xe2x80xa6. People will know when itxe2x80x99s time to go to bed and you want to make sure nobody can see youxe2x80xa6xe2x80xa6 You know?xe2x80xa6xe2x80xa6Hij wacht  tussen de zinnen en kijkt me insinuerend aan.

Ik stap over op andere onderwerpen maar Eddie krijgt het voor elkaar naar de slaapkamerramen terug te keren ook al stel ik hem gerust dat we alle inkijk zullen blokkeren. Ik heb twee grote mokken koffie op en een fles gingerbeer en mijn blaas zendt sinds een half uur paniekerige signalen uit.

We hebben geen toilet in de bus en de long- drop die Ralph halverwege de helling groef is een goede tien meter  van de bus maar in het volle zicht van de verhoogde ramen waarachter Eddie zit. Paniekerig kijk ik rond want ik kan het echt niet veel langer ophouden. Als ik helemaal genoeg heb van Eddiexe2x80x99s geklets en ik buikpijn krijg van het ophouden, stap ik naar buiten en schuivel langs de bus naar de voorkant waar Eddie me niet kan zien.

Ralph en Andrew zijn naar de plek gelopen waar we de shipping container willen plaatsen om ons gereedschap veilig in op te bergen en zijn uit het zicht. Ik loop voorbij de Punga trees en daal tot halverwege de helling uit het zicht van Eddiexe2x80x99s priemende ogen. Vlug laat ik mijn broek zakken en steek mijn achterste in het natte gras. En kan maar niet ophoudenxe2x80xa6xe2x80xa6

Eddie en Andrew zijn aan het afscheid nemen als ik de bus weer in klim. Ik roep een afscheidsgroet en haal de gereedschappen voor de dag. We hebben een hele rij banken die ontmantelt moeten worden, roestige bouten en schroeven en een hoop oud ijzer; het is tijd dat we beginnen.

Het is bijna zes uur als we onze gereedschappen opruimen. Een half lege bus voelt zoveel ruimer. In de verte horen we iemand roepen en ik duw de deuren verder open om het geluid op te vangen. Ik hoor Ralphxe2x80x99s naam en iets dat lijkt op xe2x80xa6..drinkxe2x80xa6… Het is Greg, onze buurman, die altijd vriendelijk zwaait of in is voor een praatje. Hij nodigt ons uit voor een drankje en even later rijden we het steile pad af naar zijn verbouwde schuur.

Romy, zijn nieuwe partner uit Auckland omhelst ons en vertelt dat Florry, onze andere buurvrouw, ook langskomt. Ralph en ik stappen de huiskamer binnen en zien Eddie achter de lange tafel zitten. Vergenoegd kijkt hij ons aan en ik ben er zeker van dat wij weinig kunnen vertellen dat Eddie niet al heeft meegedeelt. Ouwe kletstantexe2x80xa6..

Greg is in zijn element en kookt hamburgers en vegetarische patties, terwijl hij zijn avontuurlijke leven memoreert. Moe maar intens tevreden laten we nog eens bijschenken en kijken over het flikkerende licht van de kaarsen naar onze buren, dit fantastische stel mensen dat ons zo generous uitnodigt en ons laat medelen in hun belevenissen. Wat een gezegend bestaan.

We hebben een bus gekocht. Een ouwe 1979 Bristol Hess, 6 cilinder, semi automatisch en met nog veel meer details, die ik keer op keer herhaal tijdens mijn gesprek met de verzekering die ik op mijn werk op bel om de bus te verzekeren. Niet dat dat simpel is.

Je zou denken dat een bus verzekeren eenvoudig is maar dat is het niet. Niet als je het gaat verbouwen tot mobile home. Zodra je begint te verbouwen gaat de premie omhoog en moet je voldoen aan allerlei eisen en regels. En als je er in wilt wonen en er niet mee op pad wilt, valt het onder ontroerend goed, gaat de premie nog meer omhoog en moet je veiligheidssloten en infrarode barricades inbouwen.

Ralph belt zijn verzekeraar  maar die weigert de bus te verzekeren. Te veel risicoxe2x80xa6. (voor wat?) dus word ik voor het blok gezet. Ik bel mijn autoverzekering en word doorverbonden met een jonge man die niet moeilijk doet. Opgelucht haal adem. Te vroeg. Hij vraagt allerlei details die ik niet weet en ik moet Ralph bellen voor aanvullende informatie. Ik probeer de jonge manxe2x80x99s directe nummer te ontfutselen, zodat ik niet word opgescheept met collega als ik terugbel, maar dat slaat hij af. Hij heeft al de gegevens die ik tot nu toe heb gegeven in een folder en elke medewerker  kan dat kan eenvoudig opzoeken. Hij vertelt me welke details ik moet achterhalen en sluit het gesprek af.

Ralph voorziet me van de benodigde gegevens die ik nerveus op verschillende briefjes krabbel en op achterkanten van briefjes, terwijl studenten  met hun vingers op de balie tikken voor aandacht en ik het geluid van een drukke bibliotheekperiode probeer uit te sluiten door de deur naar ons kantoor met mijn voet dicht te duwen.

Ik schrijf ik alle details daarna zeer keurig en in gevraagde order op een groot blad papier zodat ik niet hoef te zoeken naar onvindbare details. Heel erg georganiseerd en German, zoals Ralph dat noemtxe2x80xa6..

Ik bel de verzekering voor de tweede keer. Dame nummer twee is heel erg aardig maar in opleiding of niet geschikt voor haar baan. Ze kan mijn gegevens niet vinden en weet niet zeker bij welke afdeling ze moet zoeken, etc. etc. Kan ik het allemaal nog een keer vertellen? Willen we de bus verbouwen tot mobile home? xe2x80x93 ja, maar dat kan een paar jaar duren. Wanneer willen we dat de verzekering ingaat?  xe2x80x93 de volgende dag. Hebben we allebei onze xe2x80x98grotexe2x80x99 rijbewijs?  xe2x80x93 nee, geen van beidenxe2x80xa6xe2x80xa6.. niet meerxe2x80xa6.

Een ongemakkelijke stilte volgt die ik snel opvul door de zeggen dat het part of the deal is dat de vorige eigenaar, een dealer, de bus voor ons naar het noorden rijdt. Dus we gaan beiden ons rijbewijs halen, vraagt ze met klem?- ja, natuurlijk. Binnen afziendbare tijd? xe2x80x93 oh, ja (leugen) en ik voel me al nerveus bij het idee, voeg ik toe met een gesimuleerd nerveus lachje. Ze vervolgt de inquisitie met een hele rij vragen die ik moeiteloos beantwoord dankzij het blad papier voor mijn neus maar ze aarzelt bij mijn antwoord dat we het niet willen gebruiken als holiday retreat (leugen) en wil even overleggen met haar supervisor.

Acht minuten later en drie songs waar ik nooit vrijwillig naar zou luisteren, komt ze terug aan de telefoon met excuses voor de lange wachttijd en vertelt dat haar supervisor mijn vorige gesprek met de jonge man heeft beluisterd  (hoe achterdochtig) en raadt me aan dat het beter is dat ik de verzekeringsovereenkomst met DE JONGE MAN afrond.  Ze noteert het telefoonnummer van de bibliotheek en belooft dat hij binnen afzienbare tijd terug belt.  Ik vraag zijn directe nummer, voor het geval dat, en krijg het zonder aarzeling.

Een uur later (drie uur donderdagmiddag) heeft hij nog niet gebeld. De dealer heeft de trip voor de volgende dag gepland, en zonder verzekering zal dat niet mogelijk zijn, nou ja, misschien mogelijk maar niet wenselijk. Ik bel de verzekering voor de derde keer en vraag naar de JONGE MAN en geef zijn directe nummer. Hij neemt niet op en dame nummer drie vraagt of zij me kan helpen.  Lichtelijk sarcastisch antwoord ik dat ik dat betwijfel want dat een bus verzekeren bij een autoverzekeraar blijkbaar niet eenvoudig is. Heel professioneel neemt  ze me virtueel bij de hand en leidt me zonder problemen door de procedure, met twee honder dollar reductie in premie per jaar!!! Binnen vijf minuten is de verzekering rond en belt Ralph de dealer dat hij de volgende ochtend safe op reis kan.

Als wij vrijdagavond in het donker in Waipapa aankomen gaan we natuurlijk eerst naar ons stukje grond. Bij het licht van de maan en een zaklantaarn lopen we rond onze nieuwste aanwinst. De bus lijkt enorm op de smalle strook grond die we in de voorgaande week hebben laten egaliseren en van gravel voorzien. Met opwinding openen we het hangslot dat de vouwdeuren afsluit en stappen naar binnen.

Maanlicht schijnt door de 15 ramen en verlicht de donkere sittingen en het oranje metaal van de banken. We wandelen door het binnenpad ons vasthoudend aan de metalen stangen boven ons hoofd en nemen plaats op de achterbank terwijl we de sfeer op ons laten inwerken. Het dal aan onze linkerkant glooit naar zwarte verten en de hemel is vol sterren. Een morepork (uil) laat zich horen in de Bottlebrush bomen aan onze rechterkant en de koplampen van een passerende auto werpen een scherp licht  door de ruiten. We volgen het bewegende schaduwpatroon  met onze ogen. Ik knijp in Ralphxe2x80x99s hand en we strekken ons uit op de smalle bank.

Als we een half uur later heuvelafwaarts rijden naar Jack and Dixe2x80x99s huis, waar we logeren, giechelen we als teenagers. We hebben een paar dagen hard werken voor de boeg, het is tijd voor een goede nachtrust.

Nu het gras begint te groeien, de knoppen zwellen en de zon aan kracht wint, krijgt ik de onbedwinbare neiging te zaaien en te planten. Het moet genetisch bepaald zijn want ik kan het niet bedwingen. Ik droom van groentenbedden, bedenkt kleurenschemaxe2x80x99s en zie een tuin  zo kleurrijk als een Van Gogh schilderij.

Na drie bezoeken aan mijn favoriete tuincentrum verbied ik mezelf om nog te gaan want ik besteed meer geld dan ik me kan verooloven. Ik betrap mezelf op het vergoeilijken van mijn aankopen met argumenten die ik makkelijk zelf kan neermaaien als ik wil maar ik passeer logica en ga met de emotie. Een heerlijk maar duur pretje.

De tomatenplanten, artichocken en borage lachen me toe en ik duw mijn karretje voor-en achteruit bij een volgende  rij planten. Ik voel me als een marijuanaverslaafde in een koffieshop..

Zal ik die goudsbloemen of misschien beter de peultjes, xe2x80xa6xe2x80xa6africaantjes of coriander?

Ik heb gelezen over companion planting; africaantjes versterken de groei van tomaten en peultjes en houden de slakken op afstand. Stokbonen doen het goed in het gezelschap van camille en de grond word gezuiverd door goudsbloemen. Oost-Indische kers mag niet ontbreken in welke tuin dan ook want net als de ouderwetse levertraan (die ik moest slikken als kind, gevolgd door een schep suiker om de walgelijke smaak kwijt te raken) is het goed voor alles en iedereen.

Uren heb ik besteed aan het uitteken van een plan. Naast companion planting begin ik ook gelijk maar aan xe2x80x98square plantingxe2x80x99. Ik heb twee afgeschreven boeken van de bibliotheek doorgenuffeld. De boeken zijn uit de tijd. Een man met jaren zeventig haar en kleren als een overjarige hippie staat lachend voor een rij stokbonen. Zijn vrouw, die geknield de bietjes inspecteert, ziet er evenredig oudbollig uit. Maar het systeem is nog steeds up-to-date zie ik op internet en weer in opkomst.

Mijn twee verhoogde groentenbedden zijn onderverdeeld in vierkanten  die ik heb uitgelijnd met draad. In elke box kan ik  een specifiek aantal planten kwijt, precies uitgelegd in het boek dat ik naast mijn bed heb liggen. Ik ga slapen met de beelden van peterselie- en  slaplanten op mijn netvlies. Geen wonder dat ik droom en hoop op groenten die niet zijn kaalgevreten door de  slakken want volgens mijn bijbels zijn daar de africaantjes voorxe2x80xa6of tegen.

De website www.freecycle.com voor bruikbare afdankertjes voorziet me van een bundel bamboestokken al moeten we er wel een eind voor rijden. Ralph merkt droog op dat de benzine waarschijnlijk meer is dan de prijs van de staken bij de doe het zelver maar als we terugrijden met 70 bamboestokken van drie meter lengte kijkt ook hij vergenoegd. We kunnen de halve tuin afgrenzen voor de prijs van een kwart tank. Ga daar maar eens voor naar de kwekerij. Plus we hebben ook nog eens een stukje Auckland gezien dat we nog niet kenden.

Ik plaats een rij bamboostokken op kleine afstand van elkaar aan de achterkant van onze groentenbedden en daartussen spannen we draad zodat de stokbonen, peultjes en tomaten kunnen klimmen. Ik vul de vakken met compost van onze eigen wormfarm. Dat klinkt zeer commercieel maar het zijn drie op elkaar gestapelde plastic bakken die achter het huis staan. De onderste bak is voor het opvangen van het nat. De middelste bak is voor de gecomposteerde material; de poep zeg maar. In de bovenste bak verteren de tijgerwormen het keukenafval dat ik er elke paar dagen in gooi. Als de bovenste bak vol is, verwissel ik de middelste en bovenste bak en gebruik de achtergebleven wormaarde voor de tuin.  

De wormen houden ook van tissuepapier, haren, keukenrollen, karton, de inhoud van de stofzuigerzak en koffieprut. Ze houden niet van scherpe smaken of zuur dus de schillen van sinaasappels en de schillen van uien en knoflook gaan in een ander bakje in ons aanrechtkastje. Soms gooit Ralph de schillen in de verkeerde bak en zift ik door de prut voordat ik de keukenmachine aan het werk zet. Ik kan me niet voorstellen dat een professionele wormfarmer met drie badkuipen vol wormen de groenteprut uitvist voordat hij zijn wormen voert maar ok, het zijn mijn wormen en ik wil ze goed verzorgen.

Samen met de paardepoep van ons stukje grond up north, waar tijdelijk een paar paarden grazen, en het grasafval van ons gazon, dat ik gebruik als mulch maar ook een paar handen vol in een emmer met water week om als waardevol ingredient toe te voegen aan de tuin, heb ik het gevoel dat mijn radijsjes zouden moeten groeien als de suikerbieten die ik als kind jatte van het land naast ons huis.

En het werkt. De radijsjes kunnen we niet snel genoeg eten. Ze lijken echt op de knollen die ik jattexe2x80xa6..nou jaxe2x80xa6 ik was een klein meisje en de knollen leken waarschijnlijk groter dan ze waren. De coriander groeit en bloeit. De africaantjes steken prachtig af tegen het groen van bonen. Elke dag pluk ik een handvol peultjes die we rauw eten omdat ze zo lekker smaken direct van de plant. De sla, radijsjes en peterselie gaan ook naar de buren want we kunnen het niet alleen aan.

De klimbonen beginnen juist te bloeien met prachtige rode toefjes en ook de grote bonen staan in bloei. Intens zwart/witte bloemen die me doen denken aan de groententuin van mijn vader. Hij kweekte ze ook en ik haatte ze net zo intens als spruitjes. Maar de herinnering aan de groententuin is een prachtige herinnering aan zomerzon en mestvaalt, het pesten van de aardappelplanten om het groeien te stimuleren en mijn eigen goudsbloementuin. En smaak verandert.

De verantwoordelijk die ik als kind kreeg met het helpen van het groeien en bloeien van ons eigen voedsel, gaat bij mij nooit meer uit mijn bloed. Het eten van augurken zo groot als  komkommers, tuinbonen die te laat werden geplukt en hard waren als kogels, glazen potten vol boontjes op de kelderplank en daarnaast varkensvlees van eigen zwijn dat droogde op de zolder. Niet goed geprepareerd zat het gedroogde vlees vol maden die dwars door het flinterdunne plafond van de slaapkamer op mijn bed rolden. Ik mocht in het bed van mijn ouders slapen en dat vergoede de consternatie midden in de nacht. Al deze herinneringen komen boven als ik wied en water. De geur van natte aarde en zomerzon, het geluid van zoemende bijen en het zien van het intense groen van gezond loof doen iets met mijn systeem. Het voedt me op een niveau dat ik niet kan benoemen.

Pompoensoep met coriander uit eigen tuin of peultjes vers van de struik. Ik ga ervoorxe2x80xa6 al zal het varken nog even moeten wachten.

Een deel van mijn bibliotheekwerk is het maken van displays. Daar geniet ikvan maar tegelijkertijd is het ook een uitdaging omdat het niet eenrechtlijnige bezigheid is. Bibliotheekwerk is dat wel. Je voorziet je klantenvan de benodigde materialen die hen informatie verschaft over een bepaaldonderwerp. Je doet dat door het vragen van informatie. Je wilt weten wat depersoonlijke voorkeuren zijn als het om leesboeken gaat, of welk thema als heteen voorgeschreven onderwerp is.

Het kan zijn dat een student de bibliotheek binnenkomt met de vraag of weiets hebben over oorlogen. Welke oorlog wil je weten. En als tweede willen wevernemen wat zij willen weten over die betreffende oorlog. Elke oorlog heeftvele facetten en in een opdracht wordt vaak naar specifieke gebeurtenissengevraagd. Je kan moeilijk een gedetailleerde opdracht van 5 paginaxe2x80x99s schrijvenover de vier jaren WW1, gevochten in tig landen met verschillende leiders die afwijkendeopinies hebben en belangrijke verdragen hebben gesloten. Het is zaak erhapklare brokken van te maken: aanleidingen tot WW1, verdragen/bestanden,oorlogsmisdaden, belangrijkste participanten, etc.

Vaak hebben de studenten gedetailleerde opdrachten maar soms ook niet. Alsze zelf kunnen kiezen is het zaak ze te vertellen dat het verstandiger is eenspecifiek detail van dat bewuste onderwerp te kiezen dan het globaal te houden.Subonderwerpen kun je uitdiepen zonder je te verliezen in het grote geheel.Soms kun je ze helpen door een sub-onderwerp aan te reiken of door met ze tepraten over wat zij interessant vinden om te weten over die oorlog/ datonderwerp. Hoe belangrijk was de rol die Eva Braun speelde in WWII, of hadden  de vrouwen van nazileiders invloed op het verloop van detweede wereldoorlog?

Met fictie oftewel leesboeken is het min of meer hetzelfde. Als ik de vraagkrijg of ik een goed boek weet vraag ik allereerst van wat soort boeken destudent houdt. Soms weet de betreffende student precies wat haar of zijnvoorkeur heeft maar vooral bij de niet-lezer is het zaak de interesses eenbeetje uit te diepen. Als het antwoord xe2x80x98sportxe2x80x99 is vraag ik welke sport. Je kangek zijn op voetballen maar een fantastisch boek over cricket hangt jemisschien binnen drie tellen de keel uit. En naast sport houden ze misschienook nog van detectives of avontuur. En vinden ze het ook interessant als erdrugs, misdaad en een verliefdheid met obstakels in voorkomt? Robert Muchamoreis een must voor jongens tussen 12 en 16 jaar. Het heeft de meeste van de bovengenoemde themaxe2x80x99s en zijn schrijfstijl is vlot maar simpel. Vooral jongenshebben niet het geduld of de taalvaardigheid voor lange uitwijdingen. Ze willenhet gemakkelijk en niet te veel uitgediept. Actie, seks en avontuur!!

Meidenboeken zijn totaal anders. Zij willen lange uitwijdingen overgevoelens en emoties. Het kan niet klef genoeg zijn en daarnaast mag een flinkeportie verliefdheid en tegenslag niet ontbreken. Fighting the Currentsgeschreven door de Canadese Heather Waldorf is xc3xa9xc3xa9n van mijn favorieten op ditmoment. Het is voor de iets oudere meiden, 14 en ouder. Het behandeltonderwerpen zoals menstruatie, geweld, slopende ziekte, alcohol/ drugs,revalidatie en familierelaties op een manier die imponeert. Ik las ook juist JennyPatricks Inheritance; geweldig. Actie, spanning, raciale vermenging, onwettigebaby, Samoa/New Zealandse relaties, friendschap, liefde, haat. Een fantastischeschrijfster. Ook voor de oudere studente. Drawing with light van Julia Green isdaarentegen voor de jongere meiden. Vanaf een jaar of 10. Een leuke lieve stiefmoedermaar de nieuwe  baby wordt nietgewaardeerd, verliefdheid, raadsels omtrent het verleden en de opheldering vaneen verdwenen moeder, passie voor fotograferen,een zus die gaat studeren, eenvader die weinig tijd heeft en andere zaken aan zijn hoofd dan een puberendedochter, etc. Ook weer fantastisch geschreven en een aanrader.

Met displays is het een andere zaak, dat is de verbeelding van een thema ofidee. En die verbeelding moet je zodanig visualiseren dat  je klanten (in mijn geval de studenten)worden verleidt meer over het onderwerp te willen weten en daarom detentoongestelde boeken oppakken en lezen.

Ik kan met honderden onderwerpen aankomen maar het op prijs gesteld als ikeen onderwerp kies waarover we boeken hebben. (regel 1) en het moeten bijvoorkeur boeken zijn die wat minder worden gelezen (regel 2). Nu hebben weomtrent 17.000 boeken en een gedeelte komt inderdaad niet al te vaak van deplank. Dus je zou zeggen dat het kiezen een makkie is. Maarxe2x80xa6. (regel 3) detentoongestelde boeken moeten aantrekkelijk zijn voor de studenten, dus deEngelse hofhouding omstreeks 1500 komt niet in aanmerking. Het is een aftelsomen wat erover blijft is niet om over naar huis te schrijven.

Dan is het ook nog eens zaak dat de boeken die we hebben over dat onderwerper aantrekkelijk uitzien (regel 4) EN van recente datum zijn (regel 5) EN datwe er genoeg hebben om tentoon te stellen (regel 6). Een display bord van tweemeter met maar drie boeken op de staanders is niet echt overtuigend. Eenongeschreven regel is dat de displays alleen non-fictie boeken bevatten aan deene kant van de display en alleen fictie aan de andere kant. (regel 7) Af entoe smokkel ik en combineer leesboeken en informatieve boeken op de planken.Het mag ook geen onderwerp zijn dat we in het recente verleden al eens hebbengedaan. (regel Gezien de Presbyteriaanse achtergrond van het college, wordthet afgeraden bovennatuurlijke zaken zoals heksen en geesten al te duidelijk tepromoten. (regel 9) Al zijn daar ook best weer uitzonderingen op.

In de loop der jaren heb ik geleerd de voorgestelde themaxe2x80x99s voorzichtig tekiezen. Als ik kom aandraven met een onderwerp en bossie wuift het van tafel,heb ik gegarandeerd de pest in. Bij de xe2x80x98Good and Badxe2x80x99 display was hetomgekeerde het geval; elke keer als er weer een nieuwe display zat aan te komenen ik opmerkte dat het tijd werd om na te denken over onderwerpen, kwam bossie methet voorstel een Good and Evil display te maken. En telkens probeerde ikeronderuit te komen omdat ik me er niets bij kon voorstellen. Ik ben niet zovan het GOEDE en KWADExe2x80xa6..wat is  HETGOEDE en wat is HET KWAADxe2x80xa6..? De filosofische discussie die zich in mijn hoofdafspeelde hield maar niet op en de irritatie bij de woorden good en evil was onmiskenbaar.

In de weken voorafgaand aan de nieuwe displays (beide kanten van hetdisplay bord krijgen een nieuw thema) laat ik mijn ogen dwalen over dexe2x80x98onzichtbarexe2x80x99 boeken in de bibliotheek. De onderste planken, de achterwand, deminst favoriete onderwerpen. Ik neus in mijn eigen xe2x80x98Calendar of Eventsxe2x80x99 op mijneigen website: www.CreativeLibraryDisplays.com  naar gebeurtenissen en bijzondere weken ofmaanden. Ik vind te veel om op te noemen maar niets dat ik kan gebruiken.

Als bossie zoals gewoonlijk weer aankomt met haar  xe2x80x98good and evilxe2x80x99 thema besluit ik toe te geven.De komende jaren ben ik verschoond van de krachten van satan en bleedinghearts. Enxe2x80xa6..vertel ik mezelf en Ralph bij een glaasje wijn: xe2x80x9cxe2x80xa6.een goededisplaybouwer moet in staat zijn elk onderwerp op een aantrekkelijke manier te verbeelden,xe2x80x9ddaarmee elke ik-maak-me-er-goedkoop-vanaf uitvoering voorkomend.

Als tweede onderwerp stel ik China voor, een land zo razendsnel in opkomst  dat het Amerika voorij streeft. NZ heeft nietzo lang geleden een xe2x80x98free trade verdragxe2x80x99 met China afgesloten en we hebben ruimvoldoende informatie over het land, cultuur, cuisine en bewoners, zowel infictie als non-fictie. Het voldoet aan alle andere criteria en Bossy gaatakkoord, misschien ook omdat we veel Chinese studenten hebben die deaandacht  aan hun cultuur zullenwaarderen.

De Chinese display is geen probleem. Het is een eenvoudige tentoonstelling met prachtige Chinese stof en rodelantaarns en draken, pagodes en een kaart van de verschillende minderheden inChina. Niet erg uitdagend maar wel fleurig en uitnodigend. Enxe2x80xa6.verdedig ik hettegenover mezelf: xe2x80x98Ik heb alle energie en verbeeldingskracht nodig voor GOODand BAD, zoals ik het prefereer to noemen.

Ik kan maar niet warm raken van het onderwerp en voel me gefrustreerd encreatief uitgeput, nadat ik het onderwerp probeer uit te diepen met bossie. Zijheeft het over oorlogen, drugs, diefstal die aan de kant van het kwaad kunnenkomen en liefde, het helpen van anderen etc aan de goede kant. Maar ik wil geensimpele fotoxe2x80x99s met een onderschrift. Dat is geen display maar een opsomming.Het is het laten zien van uitgekauwde ideexc3xabn zonder ook maar een greintjecreativiteit. Als bibliotheek willen we de studenten aanmoedigen zelfstandpunten in te nemen door ze interessant materiaal aan te rijken.

Het denken aan tegenstellingen brengt me op het goede spoor. Goed xe2x80x93 kwaad,boven xe2x80x93 onder, positief – negatief xe2x80x93 zwart xe2x80x93 wit. Witte engelen xe2x80x93 zwarteengelen. Dat is het!!! Vooral het idee van een zwarte engel of duivel brengtmijn fantasie op gang. Ik besluit grafische karakters te crexc3xabren die hetoeroude gedachtegoed vertegenwoordigen. Een witte en zwarte engel, vechtend omde wereldmacht met magische stick en drietand. Iedereen kan dan zelf beslissenwat goed is en kwaad. En zelfs dat is een geweldig stereotype; witte engel xe2x80x93goed, zwarte engel xe2x80x93 kwaad. Het middeleeuwse religieuze normen enwaardensysteem kan zelfs ik klaarblijkelijk niet vervangen door iets meeragnostisch en moderns.

Zodra een vastomlijnd idee zich in mijn hoofd heeft genesteld is hetmoeilijk het te veranderen. Het idee gaat zijn eigen leven leiden en laat me,vaak in fasen, weten hoe het gepresenteerd wil worden. Ik zie de ene dag in eentijdschrift een passende afbeelding, de andere dag een boek met een pakkendetekst of ik ontdek een week later fotoxe2x80x99s van situaties die perfect passen bijhet onderwerp.

Een paar weekends voor de het eigenlijke opbouwen van de display ga ikshoppen en vindt de benodigde zaken die ik in gedachten had. Misschien niet heteerste weekend maar bijna zeker het tweede of derde. Of ik ontdek nieuwematerialen die precies aansluiten bij wat ik in gedachten had. Het is als metmozaxc3xafeken of schilderen, zodra je volledig in the stemming bent concentreer jeje op wat al aanwezig is en hoef je het alleen maar te vinden.

Tijdens twee dagen display opbouwen plak, knip en niet ik erop los encrexc3xaber een illusie die niet zonder kleerscheuren werd geboren.

De komende drie maanden zullen de studenten, leerkrachten enbibliotheekmedewerkers aankijken tegen de uitwaaierende vleugels van een witte engelen zwarte engel. Ze vechten om wereldheerschappij en laten ons geloven dat wieer wint de aarde regeert met GOEDE of KWADE intentie.

Onzin natuurlijkxe2x80xa6.sprookjestaalxe2x80xa6xe2x80xa6.in elk mens bevind zich goed en kwaad.Zoals ik op de website in de beschrijving opmerk: Oorlog, drugs en stelenworden als vormen van het KWAAD gezien, maar wat te zeggen vanvrijheidsstrijders, en van de drugsgebruiker die probeert onverdraagzameherinneringen uit te wissen? Wie zou de moeder bekritiseren als ze  steelt om haar kinderen te eten te geven?

Het is zelfs nog moeilijker het GOEDE te definixc3xabren; we mogen er eenalgemeen idee op nahouden maar wie of wat is volkomen goed? Feexc3xabn, geesten,engelen? In sprookjes en  graphic novelszijn de karakters goed of slecht, daarom houden we van dat soort verhalen.Er isduidelijkheid. In het dagelijkse leven moeten we het doen met onzetekortkomingen en zijn we een beetje van beide: We bakken een cake voor deburen maar besteden uren aan het claimen van een onverdiende belastingteruggave.Wehelpen de ouden en minder bedeelden maar zijn kortaangebonden tegen onzegeliefden. We zamelen geld in voor het goede doel maar houden onze mond als weop de kassabon zien dat we teveel korting kregen.

Het voorbereiden van de display GOOD and BAD bracht me in a BAD mood, maar oohhhmanxe2x80xa6.het resultaat is GOOD!!!

Ik schaam me dood voor de voederplank in onze tuin. Een ouwe paal die aan een nog oudere stomp is getimmerd houdt een krom getrokken fineerplaat op. De fineerplaat mist een hoek want het is een overblijfsel van een vorig knutselproject.

Toen we de plank installeerden verdoezelde ik de lelijkheid door groenblijvende takken rondom de paal en langs de plank te nagelen maar het groen verdween binnen een paar dagen en de lelijkheid was des te meer zichtbaar.

Natuurlijk kunnen we het hele geval weghalen maar dat wil ik niet. Ik wil vanuit mijn huiskamerraam de verschillende vogels kunnen zien die op de volle voederplank afkomen. Ik houd van hun gefladder en gebekvecht en de hixc3xabrarchische strijd die wordt uitgevoerd op de vierkante centimeter. Dus balanceer ik tussen schaamte en eigenbelang.

Een bezoek aan de openbare bibliotheek brengt een oplossing. Een boek met prachtige vogelhuisjes en  -voederplanken. De een nog creatiever dan de ander. Ik blader en geniet en zie mezelf al zagen en boren. Ralph is niet gelijk iemand die staat te trappelen om een voederplank te maken, maar als ik enthousiast voorbeelden laat zien, gaat hij mee in mijn plan en we halen het gereedschap voor de dag. Hij kijkt een beetje verbaast als ik van voederplank switch naar vogelhuisje, maar het kerkje dat ik zie is zo schattig dat ik dat eerst wil maken. Hij houdt zijn commentaar voor zich en we beginnen.

En hier begint het probleem; we hebben een zaag uit het jaar nul en een boormachine die het opgeeft na twee gaten omdat de batterij leeg raakt. We missen een werkbank en klampen en al het gereedschap dat je normaal gesproken tijdens een volwassen  leven verzamelt. Omdat wij omgekeerd leven en onze jonge jaren serieus begonnen terwijl we op onze ouwe dag aan het flierefluiten slaan, hebben we geen schuur met een prachtige opgebouwde collectie gereedschap maar een overlevingsbox met alleen het allernodigste.

Ik heb goed wat overredingskracht nodig om Ralph te overtuigen dat TradeMe een goede plek is voor het zoeken naar een 2ehands werkbank. Hij houdt van kwaliteit en goed bekendstaande merken maar ik open de laptop en ga er eens goed voor zitten. Ik weet niet wat het is met mannen maar mijn initiatief blijkt hem ook te activeren en voor ik het weet zit hij TradeMe te scannen voor hetzelfde object maar dan door hem gekozen. Ik verbijt een lach en kijk gexc3xafnteresseerd over zijn schouder als hij me roept voor een koopje, natuurlijk van dat bekende merk gecombineerd met een lage prijs.  Drie dagen later pikt hij de werkbank op. Een week later rijden we naar Franklin ten zuiden van Auckland voor een zaagmachine en nog een week later hebben we een schuurmachine in de vorm van een strijkijzertje tot onze beschikking.

De 2ehands gereedschapschuur bij ons in de buurt krijgt een bezoek en onder het genot van klassieke muziek die op beschaafde sterkte uit de luidsprekers vloeit kijken we in boxen vol boren, hamers en zaagjes. Ik snuif de geur op van machineolie, houten handvaten doordrenkt met zweet en geolied metaal.  Elke hamer, boor en spade ziet er opgepoetst uit en staat of ligt keurig op de aangegeven plaats. Je voelt de liefde voor goed materiaal in elk stuk gereedschap.

Voor 5 dollar schaf ik een figuurzaag aan en krijg er gratis zaagjes bij. Ralph heeft een paar verschillende boortjes nodig en ook die worden van een rek gehaald en met korting verkocht. Tussen neus en lippen door helpt de jonge man ook nog met de zaagmachine waarvan Ralph het zaagblad niet kan verwisselen omdat de bout is vastgeroest. Na een flinke kreun en het geknars van tanden komt de bout in beweging. De jonge man laat de lucht uit zijn omvangrijke buik ontsnappen en overhandigt Ralph een moersleutel die past. Voor 2 dollar kan Ralph het in het vervolg zelf doen.

Thuis hameren we er heel wat af. Het vogelhuisje krijgt vorm al moet ik soms op mijn tong bijten om me van commentaar te onthouden. Ralph is een pietje precies, in mijn ogen miert hij over elke vierkante millimeter. Ik kijk naar het grotere plan maar ik moet toegeven dat dat soms wat uit de hand loopt als gezaagde paneeltjes niet passen en het dak een beetje te ver overhangt omdat ik centimeters en inches door elkaar haalde.

Als het kerk/vogelhuisje klaar is kijken we er beiden naar als trotse grootouders naar een stamboomhouder. We besluiten het niet buiten op te hangen want het is zoooooo pittoresk en willen er geen vogelpoep op.

Nu is eindelijk de geplande voederplank aan de beurt. Natuurlijk kan ik niet warm raken voor een simpele plank met een opstaand randje om de broodkruimels in toom te houden. Ik ga helemaal uit mijn dak voor een carrousel met opgetuigde dieren, zoals je op de kermis ziet. Ook weer uit een boek dat ik uit de bibliotheek haal. Ik kan niet wachten om te beginnen met het beschilderen van xe2x80x98t galopperende paard, de bokkende geit, huppende haas en kat met goudvis in zijn bek. Ralph is een beetje terughoudend. De beschrijving in dit boek is niet zo duidelijk als in het vorige en al de maten zijn in inches. De voederplank is in de vorm van een zeshoek en heeft spijltjes en paneeltjes etc. die precies en op exact dezelfde plaats in boven en onderplaat moeten passen.

Het Queens Birthday weekend zie ik als de tijd om met de carrousel aan de gang te gaan. Ik heb vrijdags en maandags een extra vrije dag dus we hebben vier vrije dagen en een weersverwachting die niet overhoudt.

Op zaterdagochtend begin ik al vroeg met het uitzagen van de figuren. Met de werkbank op de inrit en mijn figuurzaag fris van de tweedehands winkel volg ik de lijntjes die ik gisteren op plaat tekende. Ik haal het schuurmachientje uit de verpakking en schuur de 8 diertjes totdat de randen en oppervlakken glad aanvoelen. Daarna geef ik ze een eerste laag grondverf.

Ralph gaat aan de gang met het uittekenen van de octagon. In het vorige boek konden we de plannen kopixc3xabren en vergroten maar in dit boek moeten we alle werk zelf doen. Ralph zucht en puft. Ik sta er een beetje onthand bij, ik kan niet helpen en Ralph is gexc3xafrriteerd dat het allemaal zoxe2x80x99n gepas en gemeet is. Hij heeft er niet echt zin in maar hij heeft belooft me te helpen dus hij moddert aan en voorzie ik hem op tijd van een kop thee om de stemming erin te houden.

De regen slaat tegen de ramen en de wind giert om het huis als ik zondagochtend opsta. Een perfecte dag om de mijn menage te schilderen. Ralph pakt een boek en leest terwijl ik nog een CD in de computer stop. Een inbraak een paar weken geleden heeft ons berooft van Ralphxe2x80x99s laptop en onze radio/CD speler.

Het is een geweldige dag voor activiteiten binnenshuis. Met Bondxe2x80x99s classical stringquarted CD Born op volle sterkte en de keurrijke tubes uitgestald op tafel bereid ik me voor op een dag schilderen. En voor ik het weet ben ik weer een klein meisje dat haar fantasie uitleeft in kleuren en patronen. Ik heb goudverf gekocht voor de spijlen maar ik pinpunt ook kleurige vlekjes op het geel, groen en rood van de zadels, dekens en leidsels van de paarden en geiten. Als het etenstijd is kijk ik met trots naar de verzameling sprookjesdieren die liggen te drogen.

Hopelijk krijg ik Ralph zover dat hij morgen het dak en de paneeltjes zaagt zodat ik die ook kan schilderen maar ik weet niet zeker of ik dat voor elkaar krijg. Ik mag dan een doordrammer zijn, zonder het echt te zeggen merk ik dat hij er voor even genoeg van heeft. En als ik wil dat hij het precisiewerk van het dak voor me doet zal ik moeten indammen en afwachten (en misschien een beetje slijmen) totdat hij er wel voor voelt.

Of ik pak de werkbank en zaag en maak aanstalten het zelf te doen. Het zou me niet verbazen als hij er als de kippen bij was om het me uit handen te pakken en zijn meesterlijke kunsten te tonen. Ook een idee!!! 

Ralph komt uit een familie vol geheimen. Zijn moeder en de generaties voor haar probeerden uit alle macht te voorkomen dat xe2x80x98menxe2x80x99 ontdekte dat er wellicht Maori bloed stroomde in de pure Engels/Ierse aderen. Er waren duidelijke aanwijzingen dat het bloed hoogstwaarschijnlijk wat donkerder was dan wenselijk voor die tijd maar met ontkennen kom je een heel eind.

Maureen is de enige in de hedendaagse familie die haar whakapapa oftewel Maori genealogie   met open armen omarmt, al hoorde ik dat ook Ralphxe2x80x99s oudste dochter haar native New Zealandse background als interessant beschouwt.  Als Maureen op de praatstoel zit kan ze prachtig vertellen over tantes met een typische Maori naam en donkere huidskleur en geheimzinnige gebeurtenissen die terug te voeren zijn op de spirituele leefwijze van de Maori.

De voorouders van Ralphxe2x80x99s vader hebben flinke wortels in India maar ook dat werd lange tijd ten stelligste ontkent. Niet dat de verschillende generaties er leefden maar wel dat er ook maar een ietsie pietse Indiase bloedband was. Geen sprake van!!!

Ralph en zijn familie woonde in Hamilton ((1.5 uur rijden ten zuiden van Auckland) dat een respectabele Indiase gemeenschap heeft. Halfweg Auckland xe2x80x93 Hamilton kom je zelfs langs Bombay waar vele Indiase groentekwekers samengroepen om de big city te voorzien van sla, komkommer en spruiten.

Op het voorouderlijke dressoir in de huiskamer van de familie stond een foto van een trotse grootvader met een armvol jonge pantertjes. Het verhaal ging dat hij een hoge positie had in het gevangeniswezen in Port Blair op de Andeman Eilanden. Het is een eilandengroep voor de kust van Thailand dat onder Indiaas bestuurd stond en door de Engelsen werd gebruikt als strafkolonie. ( zie: http://en.wikipedia.org/wiki/Port_Blair ) De familie woonde ook in Birma, het huidige Myanmar, maar als klein jochie werd opa naar een Engelse kostschool gestuurd om daar zuivere Engelse manieren te leren.

Het was een vreselijke tijd voor dat jonge knulletje ver weg van zijn vader en broers en zusjes. Zijn moeder overleed tijdens de geboorte van het zoveelste kind en een tweede foto op het dressoir laat de overgrootvader zien met alle zes kinderen om zich heen en een nanny met een baby op de arm. Een mooie jonge nanny, met een erg donkere baby, maar natuurlijk had dat niets te betekenen.

Het jongetje woonde bij een tante die hij niet kende totdat hij in Engeland aankwam en ze sloeg er regelmatig op los. Er was ook nog een Ierse connectie maar die was onduidelijk. Uiteindelijk keerde hij terug naar zijn geliefde India en begon een tabakskwekerij. De derde foto op het dressoir toonde een Engelse villa aan de rand van een afgelegen Indiaas dorp met een berglandschap op de achtergrond en een paar figuren op de voorgrond. Een jonge opa groept samen met een paar anderen waarvan niemand meer weet wie het zijn.

Als klein jochie werd Ralph vaak voor een Indiaas jochie aangezien, en zelfs zo nu en dan voor rijstepikker uitgescholden, maar als hij er thuis naar vroeg werd de bloedlijn ten stelligste ontkent. De ontkenning ging zelfs zo ver dat ook zijn Indiase vriendjes en de Indiase buren niet welkom waren in het ouderlijk huis. Dat soort vriendschappen werd niet aangemoedigd.

Jaren geleden verrichtte Ralph wat halfhartig onderzoek naar zijn Indiase achtergrond maar kwam er niet veel verder mee. Hij schreef brieven naar het Andeman Eilandse bestuur en kreeg een nietszeggend antwoord terug. Hij won informatie in bij de Birmese overheid maar ook dat was een dood spoor. Ik geloof dat hij ook nog wat adressen in India aanschreef met hetzelfde resultaat. Hij verloor zijn interesse en stopte de brieven en weinige informatie die hij bezat in een ouwe doos op een niet zichtbare plek. Maar bleef het knagen. Want je wil weten wie je bent, waarvan je afstamt en waar je roots liggen.

Een jaar geleden kreeg hij weer de vraag of hij een Indiase achtergrond had. Tijdens een massage vertelde de masseuse hem dat zijn pezige slanke benen met dunne enkels a xe2x80x98dead give awayxe2x80x99 is. Het is zoxe2x80x99n typisch Indiaas kenmerk dat er geen twijfel mogelijk is, vertelde ze.   Dat bracht het onderwerp weer in de belangstelling. Omdat ikzelf nogal gecharmeerd ben van multiculturele samenlevingen en raciale vermengingen bracht ik het gesprek regelmatig op zijn Indiase achtergrond en vroeg hem me erover te vertellen. Niet dat hij daar altijd gehoor aan gaf maar het haalde het onderwerp uit de taboesfeer.

Zonder aanwijsbare reden Googlede Ralph op een avond niet zo lang geleden zijn familienaam en tot zijn grote verassing stuitte hij op een stamboom met de namen die hij in het voorouderlijk archief had gezien. Namen van overgrootooms en -tantes terug te voeren tot generaties her. Hij nam contact op met de samensteller die in Engeland woont en binnen de kortste keren kreeg hij een enthousiaste email terug. Plotseling was daar het bewijs van zijn Anglo/Indiase identiteit. Zijn over-over-overgrootvader (of zo iets) trouwde een Indiase nadat zijn Engelse vrouw overleed. Zij is de stammoeder van generaties met een donkere huid, slanke benen en dunne enkels en polsen en een achtergrond die niet herkent maar duidelijk aanwezig is.

In de vorige eeuw was er in India een grote Engels/Indiase gemeenschap waaruit het moeilijk ontsnappen was. Zodra een Engelsman de standaard had verlaagd door een interraciale huwelijk aan te gaan was er geen ontvluchten meer mogelijk. Je trouwde met iemand uit dezelfde Anglo/Indiase gemeenschap en het was xe2x80x98not donexe2x80x99 en werd niet toegestaan je oog te laten vallen op iemand van het zuivere Britse Rijk. Je kon natuurlijk trouwen met een Indiase/Indier, maar dat verlaagde de standaard nog meer.

Natuurlijk was er geen ontkennen aan in de Anglo/Indiase gemeenschap in India maar dat veranderde toen de Engelse overheersers vertrokken uit India (1947) na de succesvolle vreedzame tegenstand die geestelijk leider Mahatma Gandhi  voorstond. Menig kolonist met zijn familie wilde niet terugkeren naar het burgerlijke en stijve Engeland van net na de oorlog met zijn koude noordelijke klimaat maar koos Zuid Afrika of xc3xa9xc3xa9n van de omliggende landen zoals Zimbabwe (voormalig Rhodesia) of Kenya. Menigeen koos er ook voor om naar Nieuw Zeeland te komen. Allemaal landen onder Engels zelfbestuur met dezelfde taal en culturele achtergrond al kwamen Ralphxe2x80x99s voorouders twee generaties eerder naar Nieuw Zeeland.

Het betrekkelijk nieuw ontdekte en gekoloniseerde Nieuw Zeealand (1769 James Cook) bood ruimte, goedkope grond en goede toekomstmogelijkheden met een aangenaam mild klimaat (tenminste in het noorden). De Maori oorlogen tegen de Engelse overheersing (tussen 1845 xe2x80x93 1872) vielen positief uit voor de kolonisten en vanaf  dat moment was het een vreedzame plek om te wonen.

Ver weg van het raciale India konden gediscrimineerde Anglo/Indiers een nieuwe start maken en aanzien genieten in de overheersend Engelsen society maar het had een hoge prijsxe2x80xa6..geheimhouding.

Drie generaties later zit de geheimhouding er nog stevig in. Al de verhalen van een avontuurlijk leven in India, de Andeman Eilanden, Birma en reizen van en naar Engeland zijn gekleurd met een waas van geheimzinnigheid en een zweem van schaamte.

Voor Ralph is het een openbaring het bewijs te zien van zijn vermoedde achtergrond en ik zie met verbazing en plezier hoeveel het hem doet dat zijn deels Indische achtergrond eindelijk een voldongen feit is. De eerste weken na de ontdekking en de emails heen en weer naar de Engelse achter xe2x80x93 achter- achterneef houdt hij niet op erover te vertellen tegen iedereen die het wil horen. Fotoxe2x80x99s worden voor de dag gehaald, emails gekopieerd en naar familieleden zonder internet gestuurd zodat ook zij kunnen meeleven. De familieverhalen komen weer boven tafel en iedereen volgt vol interesse de ontwikkelingen.

De puzzel is iets meer compleet. Een reis naar India en de Andeman Eilanden zou nog meer licht werpen op de half verborgen historie maar dat zit er voorlopig niet in. De aankoop van ons stukje grond heeft dat verhinderd.

Ralph kan enthousiast vertellen over zijn Indische achtergrond. Zijn zus Maureen kan uren vertellen over xe2x80x98haarxe2x80x99 Maori whakapapa. Het zou fantastisch zijn als ook daar een beetje klaarheid in zou komen. De Maori gemeenschap heeft een genealogieclub zag ik op internet en het zou interessant zijn daar eens op te grasduinen. 

En zou het niet geweldig zijn als je voor de dag zou kunnen komen met een  Engels/Ierse/Indiase/New Zeeland historie met alle bijbehorende mythen, legenden, verhalen en een Maori whakapapa die ook nog deel  van je is?

Elk jaar in mei hebben we een beoordelingsgesprek. Het eerste jaar duwde xe2x80x98topperhoofd me het voorbereidende document onder de neus met de mededeling datze er niet kien op was maar dat het moest gebeuren. Of ik het maar even wilde invullen. Ze had vergeten me het document op tijd te geven en ze moesthet inleveren bij Human Resources. Ze verwachtte, geloof ik, dat ik het terplekke zou invullen maar ik vertelde dat ik het document mee naar huis wildenemen en er mijn gedachten over laten gaan. Verbluft stemde ze toe. In hetdocument wordt gevraagd wat je doelstellingen zijn voor het komende jaar, watje goed vind in je werksituatie en wat niet, wat de organisatie kan doen om desituatie te verbeteren, wat je zelf kan verbeteren etc. Ze was verbaast toen ikhet ingevulde document een paar dagen later overhandigde en ik geloof dat zegexc3xafntimideerd was door mijn grondigheid. In plaats van een vijf minuten gesprekbesteedden we een uur aan het beargumenteren van mijn standpunten.

Het tweede jaar gaf ze me een volle week om mijn job appraisal voor tebereiden. Naast de vragen word ik ook geacht mezelf punten te geven. Van een 5- voor een niet acceptabele werkhouding oplopend tot een 1 – waarbijje constant een meer dan uitmuntende werkhouding tentoonstelt, eenargumentatie die je het met specifieke voorbeelden moet bekrachtigen. Beidejaren was ik nogal timide in het toekennen van de punten en bleef aan devoorzichtige kant met een 3 xe2x80x93 voldoet aan de gestelde eisen. (vervult haarwerk naar behoren)

Dit jaar krijg ik het document ruim op tijd en besteed een weekend om hetgrondig uit te werken. Tot mijn genoegen zie ik dat ik alle gestelde doelen hebbereikt die ik me vorig jaar heb gesteld. Ik geef opbouwende kritiek, beschrijfverbeteringen die zouden kunnen worden gexc3xafmplementeerd en adviseer een paar technischeinnovaties. In plaats van me terughoudend op te stellen geef ik mezelf allecredit. In elk vakje (18 in totaal) van communicatie, werken metanderen, administratie en IT, initiatief, betrouwbaarheid,voortdurende verbetering en tenslotte mijn werkhouding vul ik een2 in: – overschrijdt de verwachtingen (werkt voortdurend boven deverwachtte standaard benodigd voor de job) Ik vind dat ik uitstekendwerk verricht en dat ik mijn uiterste best doe. Ik werk drie keer harder danmijn tweedaagse collega-zit-op-haar-kont-en-leest-een-boek in plaats van het tekaften en verdien waarschijnlijk minder. Ik neem meer en meer taken over vanBossie en ik vindt dat ik dat extra punt wel verdien.

Bossie is het helemaal met me eens. Ook zij wordt geacht me voor dezelfdeonderwerpen punten toe te kennen en tot mijn genoegen zie ik dat zij ook overaleen 2 invult. Ze is het eens met mijn nieuwe doelstellingen, met devoorgestelde verbeteringen en onderkent schriftelijk mijn niet aflatende inzeten werkethiek!! Ze complimenteert me met mijn grondige aanpak en knikt als ikhaar mijn schriftelijk verzoek aan de Trust Board om loonsverhoging laat lezen.Het is niet iets dat zij kan beslissen maar ze kan de hogere echelons zeerzeker positief bexc3xafnvloeden.

Ze gaat zelfs akkoord met mijn verzoek om de verwarming hoger te zetten inde winter zodat we het allemaal warm hebben, ook buiten het kantoortjexe2x80xa6..

Een reden die ook aan de basis zou kunnen liggen van de verandering in haargedrag verneem ik later die ochtend. Ze deelt me in vertrouwen mee dat ze gaatverhuizen naar Waihiki Island net voor de kust van Auckland. Na maanden wikkenen wegen hebben ze de stap genomen. Maarxe2x80xa6xe2x80xa6 De ferry vaart op ongunstige tijdenen ze rekent op mijn welwillendheid om voor haar in te vallen met het openen ensluiten van de bieb en tijdens al die keren dat de ferry niet vaart omdat hettij te laag is. Ze weet dat ik altijd vroeg op mijn werk ben en laat vertrek.Misschien kan ze zelfs twee middagen per week de vroege ferry pakken maar danzou ik de honneurs waar moeten nemen. Ze vraagt of ik dat een bezwaar vind?Nee, ik vindt het geen bezwaar. Ze knikt opgelucht.

Als ik na  weken wachten  een afwijzing krijg van de universiteitsbibliotheekwaar ik heb gesolliciteerd ben ik niet eens echt  teleurgesteld. Elke dag geniet ik van het gevoel gewaardeerd teworden, de kwaliteit van de bibliotheek te verbeteren, pro-actief informatieaan te leveren en de studenten te helpen waar ik maar kan.

En mijn werk is leuk: niet alleen het contact met de studenten isleuk maar ik heb toegang tot de nieuwste boeken en lees ze bij de vleet (vrijetijd) Tijdens mijn werk lees ik de meest recente kranten en tijdschriften voorhet up-to-date houden van de knipselmappen die de studenten vaak gebruiken alsderde bron van informatie naast internet en boeken. Ik zie interessante tvprogrammaxe2x80x99s en documentaires en beschrijf ze voor het Clickview programma;  van Antarctica, design en religie totruimtereizen. Ik volg de intensieve communicatie tussen bibliothecarissen op delist server waar schoolbibliothecarissen uit heel NZ elkaar op de hoogte houdenmet het uitwisselen van informatie. Ze mailen de top hit van jeugdboeken in hunbieb, de nieuwste opinies over kindle of Twitter, nieuws op salaris gebied,innovaties in bibliotheken en ze  xe2x80x98postenxe2x80x99moeilijke vragen van studenten of mailen een verzoek om xe2x80x98missing pagesxe2x80x99 etc..

Ik zie toe dat 70 of meer studenten, van stinkende jochies tot prachtige 17jarige meiden, hun lunch niet verkruimelen onder de stoelen, geencomputerspelletjes spelen en niet op de tafels kladderen. Dat sommige studententoch gamen kan me niet schelen ook al is het niet toegestaan in de bibliotheek.Dat ze stiekem hun lunch naar binnen werken ook niet als ze de chips maar niet opde grond gooien. Tekenen op de tafels sta ik niet toe, vooral niet de grotegeslachtsdelen waar ze een voorkeur voor hebben, maar voor de rest houd ik het relaxed.Ik houd toezicht met een milde blik, het zijn per slot  van rekening jongeren en een bibliotheekmoet een welkome plek zijn.

Ik houd van mijn job, hetwachten is nu op die loonsverhoging.

Ik ben in een uitmuntende stemming. Mijn werk is leuk, de studenten zijn xe2x80xa6. ehhhxe2x80xa6. studenten en ik kan het goed vinden met mijn collegaxe2x80x99s. Wat wil je nog meer.

Psychologisch gezien heb ik een overwinning behaald, niet alleen in mijn werksituatie maar ook op mezelf. Na tweexc3xabneenhalf jaar ergernissen en irritaties is het tij eindelijk gekeerd en is het LEUK op het werk.

Ik heb geen idee wat de verandering teweeg bracht maar de gemoedsstemmingen van xe2x80x99t opperhoofd zijn veranderd van kortaf en snibbig in vriendelijk en humorvol.

Een paar maanden geleden had ik het helemaal gehad en nam me voor om naar een andere baan uit te kijken. Ik ben niet naar NZ gekomen om me hier dood te ergeren. Op internet zag ik een vacature bij de universiteitsbibliotheek: een job geknipt voor mij. De afdeling Kunst kon een bibliothecaris gebruiken en ik was beschikbaarxe2x80xa6..dusxe2x80xa6 het universum zag blijkbaar ook mogelijkheden.

Ik schreef een gedetailleerde brief, deed er een CV bij om van te watertanden en ging de volgende ochtend met vleugels naar mijn werk. Hier had ik het gezien maar mijn nieuwe baan lag net om de hoek en het was alleen nog maar een kwestie van tijd tot ik xe2x80x98t opperhoofd op de hoogte kon brengen. Ik zag het helemaal voor me. Ze heeft een hekel aan veranderingen maar die zaten er toch echt aan te komen. Grote veranderingen.

Mijn werk had er niet onder te leiden. Ik deed er zelfs nog een schepje bovenop. Ik maakte nog meer grapjes en lachte met de studenten, ruimde de bieb extra goed op aan het eind van de dag en reorganiseerde de FV (fertical file) om toch vooral een goed gesorteerde knipselmappencollectie achter te laten. En ook ClickView, de digitale oplossing voor scholen (zoals ze zichzelf beschrijven) kreeg extra aandacht zodat mijn opvolger niet achterbleef met een hoop ongecatalogiseerde documentaires. Ik stopte wel met boeken die een reparatie konden gebruiken van de planken te plukken. Laat mijn opvolger dat maar doen!

De chagrijnige buien van bossie trad ik tegemoet met een glimlach of ik negeerde ze en ik ging geheel mijn eigen gang. Het wachten was op de uitnodiging voor een sollicitatiegesprek. Ik overwoog welke kleding het meest geschikt was en welke accessoires ik erbij zou dragen. Het gaat er per slot van rekening om wat je uitstraalt: Kleurrijk maar chique.- 57+ maar jong. Volwassen genoeg om een rijke kennis te bezitten maar jong genoeg om verandering te omarmen en een beroepsethiek die klinkt als een klok.

In gedachten zag ik bossie vragen waarom ik vertrok en in mijn moment van glorie vertelde ik haar onomwonden mijn redenen. Ik zou plastisch beschrijven dat haar chagrijnige buien het me onmogelijk maakten mijn werk met plezier te doen, dat het roepen vanaf haar bureaustoel naar de studenten me de keel uithing. Ik zou fijntjes verklaren dat zij de hele dag in haar warme kantoortje zit te catalogiseren maar dat ik in die ontzettend koude bibliotheek moet werken omdat zij zogenaamd zo milieu bewust is, al gaat de elektrische kachel in het kantoor aan zodra de zon achter de wolken verdwijnt. Tussen neus en lippen zou ik opmerken hoe gepasseerd ik me voel als studenten of leerkrachten mij wat vragen en zij antwoordt. Hoe ik het als een gebrek aan vertrouwen ervaar dat ze constant over mijn schouder kijkt als ik op enternet iets opzoek, email of aan ClickView werk. Ik zou haar vertellen dat het me ontzettend afleid van mijn eigen werk als ik haar hoor zuchten en kreunen terwijl ze haar email leest en er hardop op reageert: xe2x80x98yeh, Cathy, why donxe2x80x99t you do it yourself if you want it that wayxe2x80x99, or: xe2x80x98whatxe2x80xa6.another one of those stupid questionsxe2x80xa6..how would I know!!!xe2x80x99 maar zodra de leerkracht in kwestie in de bibliotheek verschijnt ze een en al stroperigheid is. Dat het nogal patroniserend is als ze me woordelijk voorkauwt wat te schijven wanneer ik uit haar naam een leerkracht moet emailen, alsof ik de tekst niet zelf kan bedenken. Naast haar werk is ze teamleider van de girl guides en brownies(jeugdgroepen die wekelijks bijeen komen) en ze kan haar rol van matrone blijkbaar niet loslaten.

En ik kan nog wel even doorgaan. Haar vermoeidheid na een weekend xe2x80x98biscuits verkopenxe2x80x99 waarmee de girl guides organisatie geld inzamelt en waarbij het haar taak is om van stal naar stal te rijden en voorraad aan te vullen. Zuchtend vertelt ze me dat ze het geld niet altijd krijgt, een hoop administratie heeft en daar het hele weekend druk mee is. Vervolgens kan ik de naweexc3xabn  xe2x80x99s maandags en dinsdags ervaren. Ze is ook actief in het geven van xe2x80x98Marriage Encounterxe2x80x99 weekenden, georganiseerd door de parochie waartoe ze behoort. Het is een cursus die echtparen stimuleert hun partner (weer) beter te begrijpenxe2x80xa6xe2x80xa6  Ze is altijd erg gespannen als er een weekend aan zit te komen want het brengt veel voorbereiding met zich mee. Na het gepsychologiseer kankert ze de dagen erna over hoe druk het was en hoe weinig slaap ze kreeg. Die dagen blxc3xa8rt ze naar iedereen binnen gehoorsafstand, behalve de leerkrachten want die staan hoger op de hixc3xabrarchische ladder.

Ik zou het zeer zeker ook hebben over haar sociale gedrag waarvan ze zelf overtuigd is dat xe2x80x99t top-of-the-list is. Ze kookt en bakt voor elke gast, vriend of vijand en voor markten en kramen om geld in te zamelen, maar ze weet niet de verjaardagen van haar collegaxe2x80x99s, wil niet aan kerst doen want het is zo veel werk, luncht nooit met ons of is ook maar gexc3xafnteresseerd in ons privxc3xa9-leven. Elk seizoen brengt ze lekkere hapjes voor haar tutor groep, haar collegaxe2x80x99s negeert ze.

Natuurlijk zou ik haar dat nooit allemaal voor de voeten gooien. In mijn meest kwade momenten hield ik een gloeiend betoog dat ze van haar leven niet zou vergeten maar de realiteit zou zijn dat als ik van baan zou veranderen, ik haar hartelijk zou bedanken voor de ontzettend leerzame jaren in de bieb (geen leugen) en opgelucht de sleutels van de sleutelring halen en op haar bureau leggen.

In de dagen na mijn sollicitatie en het wachten op de uitnodiging van de universiteit kreeg ik ook nog eens de wind van voren van de kopieer mevrouw. De verbale aanval dat iedereen constant kwam zeuren om papier voor de kopieermachine en dat ze me gisteren ook al een paar pakken had gegeven was de druppel. Ik had er Gxe2x80xa6omme helemaal genoeg van hierxe2x80xa6. Wat was dat met die lui die hun gal spuwen naar iedereen in hun nabijheid maar niets met de eigenlijke ergernissen van doen hebben?

Terug in de bieb verhaalde ik gexc3xafrriteerd van Miss copy die haar papier niet wilde afstaan. Bossie en Miss kankeren regelmatig samen over het leven en Bossie nam het onmiddellijk op voor Miss met de mededeling dat ze het zo moeilijk heeft want dat haar thuissituatie niet optimaal was en dat ze het ontzettend druk had met xe2x80xa6xe2x80xa6.waarop ik antwoordde dat ik helemaal genoeg van had van mensen die hun persoonlijke ergernissen afreageren op de eerste de beste die binnen gehoorsafstand is. Misschien werd het tijd dat ze hun prioriteiten herzagen en hun leven wat aangenamer maakten. Een geschokte stilte was het resultaat.

En plotseling was er DE VERANDERING. Ik geloof niet dat die ene opmerking dat teweeg bracht maar wat wel weet ik ook niet.

Ik heb twee vermoedens, ten eerste: dat ze iemand kent bij de universiteitsbibliotheek en dat diegene informatie heeft ingewonnen bij bossie, waardoor ze weet dat ik uitkijk naar een andere baan.

Ten tweede: dat ze een kennis van een kennis van mij kent en dat de tam tam een paar berichten heeft overgebracht. De laatste weken, als iemand me vroeg hoe het was op het werk, vertelde ik in geuren en kleuren hoe ik het vond, en noemde een aantal van de hierboven beschreven voorbeelden met de aanvulling dat ik er helemaal genoeg van had en dat ik op zoek was naar een andere baan.

De eerste paar dagen na de VERANDERING kan ik het niet bevatten en heb ik de neiging achterom te kijken als ze de vriendelijkheid zelve is. Wekenlang heb ik het gevoel dat het elk moment kan veranderen; een vos verliest wel zijn haren maar niet zijn streken. Nu begin ik eraan te wennen en het te waarderen. Ik ontspan en geniet van de vriendelijke werksfeer.

DE VERANDERING is zo onmiskenbaar en zo fantaaaastisch!!! Het is alsof ik met mijn bootje van een woest kolkende stroomversnelling ik een liefelijke stroom ben aanbeland en mijn stuurmanskunst kan focussen op kwaliteit en verbetering op de werkvloer in plaats van navigeren rondom  de puntige rotsen van Bossies humeur. Van de een op de andere dag heb ik een opperhoofd dat goedmoedig de dagelijkse realiteit onder ogen ziet. Ze lacht meer, is relaxter en is gestopt met de snap en klap praktijken. Ze vraagt xe2x80x98t vriendelijk als ze iets gedaan wil hebben en helpt met onplezierige klussen die ze voorheen aan mij overliet; stoelen op de tafels aan het eind van de dag, papier bakken legen, opruimen, xe2x80x99t kopieerapparaat bijvullen, toiletten controleren, etc. En elke avond voordat ze naar huis gaat bedankt ze me voor mijn inzet en harde werk en ik antwoord lachend dat ik het graag doe. En ik meen het!

En het gekke is: al die bovengenoemde irritaties doen er plotseling niet zoveel meer toe.