Zaterdag is van oudsher een dag voor klusjes en Ralph en ik trekken onze oude spullen aan, scharrelen een paar laarzen op die veel te groot zijn en klossen met zaag en snoeischaar de terrasvormige stukken weidegrond af op zoek naar gorse.

Gorse lijkt op brem, het zijn allebei groene stekelige struiken met gele bloemen en misschien zijn ze familie van elkaar maar dan is gorse de jolige oom die niet van ophouden weet. Brem groeit overvloedig op het Zuidereiland en wordt daar beschouwd als een vervelend onkruid. Gorse groeit als bezeten op het Noordereiland en wordt hier gezien als een plaag van de bovenste plank.

Het grondgebied van Jack en Di is een schatkamer voor gorsologen en vandaag moeten een deel van de struiken eraan geloven. Een dikke rij gorse groeit aan de zonkant van de rij struiken die aangeeft waar de rivier stroomt en Ralph is vastbesloten daarvan een flink stuk uit te roeien.

Vanuit de verte lijkt de hoeveelheid onkruid nog wel mee te vallen maar nu we vlakbij de struiken staan kijken we allebei beteuterd. Er is geen doorkomen aan! Ik loop eens rond om moed te verzamelen maar Ralph is al bezig de jongste struiken uit de grond te trekken. Ik help ongemotiveerd mee.

Na een half uur heb ik het helemaal gehad met die rotstruiken en ik klos naar huis. Op het terras is het warm, het is tijd voor een onderbreking. Ik maak thee, pak een boek en schuif een tweede stoel aan om mijn voeten op te leggen. Bill Bryson beschrijft in xe2x80x9cNotes from a big countryxe2x80x9d de gekte en opvallendheden in de USA. Hij is een geboren en getogen Amerikaan, verhuisde na zijn studententijd naar Engeland, woonde daar twintig jaar en is sinds een aantal jaren terug in de States. Met frisse ogen kijkt hij naar zijn eigen land en omdat hij zelf Amerikaan is en een geweldig humoristisch schrijver, mag hij een geducht boekje open doen over het doen en laten van de gemiddelde redneck, yank en countryboy. Ik barst regelmatig in lachen uit en dat is beter dan dat verdomde gorse uit de grond trekken.

Maar het bloed kruipt waar het niet gaan kan en na een uurtje lezen en soezen klos ik weer naar het weiland waar Ralph met regelmatige bewegingen de zaag over een boomstronk haalt. Dikke plukken gorse liggen op stapels, enkele meters van elkaar. Ik sleep ze naar een grote hoop verderop terwijl ik Ralp grinnikend vertel over het boek.

Een tweede zaag ligt uitnodigend te wachten en omdat ik het gevoel heb dat het tijd is dat ik ook iets uitvoer pak ik het ding op en begin lusteloos een stammetje door te zagen. Met een krak zijgt een dikke struik gorse ter aarde. Een volgende stam moet eraan geloven en voor ik het weet krijg ik er lol in en zaag de een na de andere struik omver. Voor mij geen kleine struikjes, maar de pronte struiken die tot halverwege de bomen omhoog klimmen haal ik met plezier neer. Zwetend en hijgend kruip ik onder het struikgewas om bij de aanzet van de wortels van de dikste stammen te komen.

Ik kijk steels naar de stapel gorse van Ralph en zie met kinderachtig plezier dat ik hem bijna ingehaald heb. Ik doe er nog een schepje bovenop. De struiken prikken in mijn armen, de handschoenen lubberen om mijn handen en mijn oude spijkerbroek vol verfvlekken knelt als ik mijn kont hoog in de lucht steek en diep doorbuig om de zaag vrij spel te geven. Maar ik baan me een weg door het gewas en mijn bloed begint sneller te stromen. Ik geniet van het harde werken. Mijn armen worden moe, soms vloek ik als een oude zeerover als ik de zaag bijna niet meer kan bewegen van vermoeidheid maar de gorse delft het onderspit en beetje bij beetje schonen we het stuk grond dat Ralph voor ogen had. Af en toe loop ik half gebukt een eindje weg, wrijf over mijn rug tot ik weer recht sta en bewonder de vrijgekomen struiken en bomen. We zijn het erover eens dat het er zoveel beter uitziet zonder gorse.

Ik haal een mouw over mijn neus en voorhoofd en veeg het zweet uit mijn ogen. Mijn vermoeide spieren protesteren als ik opsta en stram naar de stapel loop om er nog een tak op te gooien. De fles met limonade gaat nog eens rond en voor ik het weet sleep ik weer een gigantische struik uit het omliggende groen. Uur na uur werken we door totdat we bij het schrikdraad zijn dat het einde van dit stuk weiland markeert. Ralphxe2x80x99s doel voor vandaag en het streefpunt dat ik langzaam dichterbij zag komen.

Als de zon ondergaat pakken we het gereedschap op en wandelen naar huis. Moe tot op het bot maar ontzettend voldaan. Ik kijk niet naar de wei voorbij het schrikdraad waar de gorse metersdik en tientallen meters lang gewoon doorgroeit. Ik denk niet aan al het werk dat er nog aan zit te komen. Het is net als in het leven, soms moet je niet te ver vooruit kijken. Ik pluk de takjes en stokjes uit mijn haar en voel mijn shirt aan mijn rug plakken. Mijn armen zijn rood en geschramd van pols tot elleboog, maar de douche is overvloedig en heet en de bodymilk maakt mijn huid zacht. De haardroger blaast mijn haren in model en als ik voor de spiegel sta om een beetje makeup op te doen voel ik me geweldig.

Ralph schenkt een wijntje in terwijl we de tijd doden tot het tijd is om naar Kerikeri te rijden. We hebben onszelf een etentje beloofd in het beste restaurant van het dorp. Ik trek voor de zekerheid een shirt met lange mouwen aan, ik wil niet dat men denkt dat ik een allergie heb opgelopen of erger. Vanavond ben ik een damexe2x80xa6.