Het huis is niet meer van mij. (niet dat het dat was maar het gaat om het idee) Een tweexc3xabntwintig jarige ongewassen voddenbaal met rechtopstaand haar en ooghoeken vol slaapkorrels heeft het huis overgenomen. De universiteit van Dunedin is gesloten tussen twee semesters in en de jongste zoon van Di heeft het eerste vliegtuig naar huis gepakt. De logeerkamer staat plotseling vol halfuitgepakte dozen en koffers. Het is alsof er een bom is ontploft. Kleren liggen verspreid over de grond of hangen melancholiek uit de diverse tassen. Het omgewoelde bed zie ik dagelijks meer omgewoeld worden omdat de slaapkamerdeur nooit gesloten is gedurende de uren dat hij niet in zijn kamer is. Ik loop er (tegen wil en dank) meerdere malen per dag langs als ik naar onze kamer, de garage of de voordeur wil. Ik probeer niet te kijken maar doe het toch. Gelukkig blijven de gordijnen dag en nacht gesloten zodat de uitwaaierende kleding, bobbelige plastic zakken, computerspullen, toiletartikelen, schoenen, tennisrackets, gedragen sokken en het half afgehaalde bed in een wazig donkergrijs gehuld zijn.Kon ik de afgelopen weken nog genieten van het gefluit van vogels en het voortdurende achtergrondgeluid van de rivier nu staat de tv aan zodra hij uit bed komt en met de laptop op schoot en een bundel snoeren van de bank naar verschillende stopcontacten volgt meneer het voetbal, het rugby, het cricket, het baseball en de NZse MTV. Tot een uur of tien/elf kan ik mijn gang gaan, daarna breekt de hel los en vlucht ik naar mijn atelier (wat een groot woord is voor de drie vierkante meter zolder) om te schilderen of naar het kantoor om te schrijven. Het aantal verhalen zal de komende weken drastisch toenemen, vrees ik. Of de schilderijen. En afhankelijk van mijn concentratievermogen of niet en de verkoop van mijn schilderijen en daarmee de toestroom van contanten of niet kan dat een min- of pluspunt zijn. Als het een beetje meezit bezoeken mijn trouwe fans vanaf nu elke dag mijn weblog omdat meneer xe2x80x9cik probeer er zo onverzorgd mogelijk uit te zien want dat staat zo stoer,xe2x80x9d zijn rechtmatige plaats in het gezin weer heeft ingenomen. Malief is de hele dag uit werken dus die heeft er geen last van en stiefpa ook niet want die maakt net als ma even zovele lange uren op kantoor. Tegen de tijd dat het donker is en zij thuiskomen is zoonlief in de slaapkamer met een stromende waterstraal om ons te misleiden (want je kunt met de beste wil van de wereld niet zien dat hij gedoucht heeft) en vervolgens komt hij tevoorschijn om het opgediende eten met een bloedgang naar binnen te werken en see you te zeggen. Gekleed in een zakbroek tot net over de kniexc3xabn en met grauwe wit/ zwarte gympen maat 46 aan zijn blote voeten, een honderdmaal gewassen shirt met rafels en zijn haar nog steeds recht omhoog, vertrekt hij voor een avondje met vrienden. Midden in de nacht komt hij thuis, brengt nog een tijdje door in de keuken annex kamer vermoed ik, omdat sinds hij er is alle oppervlakken bedekt zijn met kruimels, plakkerige vlekken, wikkels van chocoladerepen, omgeslagen tijdschriften, ontdooit brood en de inhoud van de halve koelkast uitgespreid over het aanrecht en slaapt vervolgens een gat in de dag. Misschien is het dat, wat het samenleven met dat joch nog een beetje dragelijk maakt, dat langslapen van hem. Ik moet gewoon mijn schema van de dag drastisch omgooien! Flexibel zijn! Vroeg opstaan, alles waar ik van geniet op deze plek in de ochtenduren proppen en zodra ik de slaapkamerdeur hoor opengaan maken dat ik wegkom. De eerste dag dat hij er was dacht ik nog hem te slim af te zijn. Ik zette mijn muziek (die jongeren van tegenwoordig geen bal aanvinden) op en wel op volle sterkte. Ik zette daarbij de stofzuiger aan en binnen enkele tellen was hij in de grote kamer met gesloten deuren de krant aan het lezen. Ik dacht dat ik het gered had, maar mooi niet. Hij heeft mijn tactiek afgekeken en voor ik iets kan zeggen (wat ik niet kan want ik ben hier te gast) heeft hij een sportwedstrijd opstaan en zich genesteld op de bank in de keuken. Dat is natuurlijk hartstikke slim van hem want in de keuken brandt de open haard en is het warm. In de kamer is het bedroevend koud omdat ten eerste niemand hier bijna centrale verwarming heeft maar veelal een elektrische kacheltje of een open haard en ten tweede omdat in dit huis iedereen bij slecht weer de was op rekken hangt en deze vervolgens te drogen zet in de grote kamer. Niet bepaald een omgeving waar je U tegen zegt. En ook al zou ik zweren dat voddenbaal daar geen oog voor heeft, het feit dat hij zich binnen de kortste keren innestelt in wat ik dacht dat mijn territorium was, geeft van het tegendeel blijk. Het is ook wel weer een schatje. Niet dat ik dat ooit hardop zal zeggen maar als ik zie hoe hij Bubbles de poes van de kast haalt als ze klagend mauwt dat ze eraf wil, wat ze zelf heel goed kan maar ze is gewoon te lui om te springen, en vermanend toespreekt en haar vervolgens liefjes op schoot neemt en aait of als ik merk dat hij Jonah de hond en George de schapendoes van de buren allebei brokjes geeft (wat verboden is omdat George denkt dat hij tegenwoordig hier woont, de kalveren opjaagt zodat ik weer die verdomde laarzen aanmoet om achter ze aan te klossen) omdat hij het zo zielig vindt George te negeren dan maakt dat weer veel goed. Maar niet alles. Die verdomde tv staat op dit moment te joelen en ik ben gedwongen hele verhalen op te hangen en allerlei achtergrondgegevens op te zoeken terwijl ik ook naar muziek had kunnen luisteren en het gedoe van de bijzondere vogels in de paddock had kunnen volgen. Dan had ik daar weer een verhaal over kunnen schrijven terwijl ik nu diep in mijn geheugen moet graven omdat het raam van het kantoor uitkijkt over een halfhoge wal die tot halverwege het raam komt en op die wal staan alleen een paar armetierige fruitboompjes die Di pas dit jaar gepland heeft en nog moeten groeien. Het bovenste geheel wordt omringd door het groen van de dorre pijnbomen die het stuk grond afschermen en het onderste gedeelte bestaat uit de rode klei met brokken graniet dat de wand van de wal vormt. Niet een erg spectaculair uitzicht met een hoog xe2x80x9cvertel me er alles overxe2x80x9d gehalte. Een paar dagen geleden zat ik zoals gewoonlijk in het kantoor. Dannyboy was gelukkig vertrokken voor wat ik hoopte dat heel lang zou zijn en in- en ingelukkig typte ik erop los. Met een hoop kabaal kwam er een auto op de oprit tot stilstand en deuren klapten open en dicht. De voordeur ging open en al schreeuwend en joelend kwamen een aantal knapen binnen. xc3x89xc3xa9ntje vloog naar de toilet en met open deur produceerde hij minstens een kwartier lang een klaterende straal onderwijl zuchten en kreunen slakend. Typen is nu niet bepaald een lawaaierige bezigheid. Ik had het donkerbruine vermoeden dat zoonlief was vergeten dat ik ook in het huis woonde en het eens lekker op een feesten wilde zetten terwijl ma voor het broodnodige inkomen zorgde. Ik kuchte om mijn aanwezigheid kenbaar te maken en riep een paar keer hai maar ik moest met zwaarder geschut komen; de knapen hadden te veel kabaal. Verderop in het huis hoorde ik het trappen tegen een tennisbal, het schreeuwen van krachttermen tegen elkaar en het gegnuifde gegrinnik om schuine taal. Een ander joch rende halfnaakt door de gang, mij nog steeds niet opmerkend door de open deur van het kantoor en stapte onder de douche die naast het kantoor is gesitueerd. Hij kwam nog even met zijn hoofd om de deur om een vinger op te steken naar de anderen die in een kamer verderop smerige opmerkingen maakten en verdween weer in de badkamer. De deur bleef open. Blijven typen was onzinnig. Concentreren op mijn verhaal, onderwijl luisterend naar de uitspattingen van een stel wandelende containers met een gevaarlijk hoge concentratie testosteron, was onmogelijk. Roepen leek me belachelijk. Wat roep je dan? Hallo, vergeet niet dat ik hier ook nog ben?In tweestrijd wat te doen sloot ik de computer af en hoorde dat het jingeltje van Windows verloren ging in het rumoer. Ik pakte mijn spullen van het bureau en liep de kamer in. Twee verbaasde gezichten en een plotselinge gegeneerde stilte begroeten me. Ik lachte vriendelijk en vertelde Dannyboy dat ik Ralph op ging halen van kantoor. Als hij wilde eten zou hij er zelf voor moeten zorgen. Niet dat ik bang was dat hij dat niet deed maar ik moest toch iets zinnigs te berde brengen. Hij knikte en vertelde dat hij de stad inging, de hand met cashewnoten halverwege zijn mond waar hij was blijven steken toen hij mij in de deuropening ontdekte. Nummer twee keek ongelovig van hem naar mij terwijl een grijns over zijn gezicht trok. Ik kon zien aan de pretlichtjes in zijn ogen dat ik later die avond nog ter sprake zou komen onder bulderend gelach. Ik tutte me op en rekte het zolang mogelijk omdat ik anders veel te vroeg in Paihia zou zijn maar uiteindelijk pakte ik mijn tas en sleutels en verzamelde moed om de gang door te lopen naar de keuken waar het nu een stuk rustiger was. Om de counter zaten vijf frisgewassen knapen nootjes te eten en crackers naar binnen te werken. De geur van aftershave was overweldigend. Ik boog om de deur, keek in vier paar half nieuwsgierige half ongexc3xafnteresseerde ogen totdat ik die van Danny ontdekte en deelde mee dat ik vertrok. Ik zwaaide en wenste ze een prettige avond. Onder de grijnzende blikken van zijn kameraden wenste Danny me ook een plezierige avond en draaide zich om. Opgelucht liep ik naar de auto inwendig gniffelend en vloekend tegelijkertijd. De voorspelling was dat hij een maand bleef. Hoe ik al die tijd met zoonlief door moest komen was iets waar niemand zich druk om maakte. Elke dag naar je werk gaan kan ook zijn voordelen hebben.