Nu het gras begint te groeien, de knoppen zwellen en de zon aan kracht wint, krijgt ik de onbedwinbare neiging te zaaien en te planten. Het moet genetisch bepaald zijn want ik kan het niet bedwingen. Ik droom van groentenbedden, bedenkt kleurenschemaxe2x80x99s en zie een tuin  zo kleurrijk als een Van Gogh schilderij.

Na drie bezoeken aan mijn favoriete tuincentrum verbied ik mezelf om nog te gaan want ik besteed meer geld dan ik me kan verooloven. Ik betrap mezelf op het vergoeilijken van mijn aankopen met argumenten die ik makkelijk zelf kan neermaaien als ik wil maar ik passeer logica en ga met de emotie. Een heerlijk maar duur pretje.

De tomatenplanten, artichocken en borage lachen me toe en ik duw mijn karretje voor-en achteruit bij een volgende  rij planten. Ik voel me als een marijuanaverslaafde in een koffieshop..

Zal ik die goudsbloemen of misschien beter de peultjes, xe2x80xa6xe2x80xa6africaantjes of coriander?

Ik heb gelezen over companion planting; africaantjes versterken de groei van tomaten en peultjes en houden de slakken op afstand. Stokbonen doen het goed in het gezelschap van camille en de grond word gezuiverd door goudsbloemen. Oost-Indische kers mag niet ontbreken in welke tuin dan ook want net als de ouderwetse levertraan (die ik moest slikken als kind, gevolgd door een schep suiker om de walgelijke smaak kwijt te raken) is het goed voor alles en iedereen.

Uren heb ik besteed aan het uitteken van een plan. Naast companion planting begin ik ook gelijk maar aan xe2x80x98square plantingxe2x80x99. Ik heb twee afgeschreven boeken van de bibliotheek doorgenuffeld. De boeken zijn uit de tijd. Een man met jaren zeventig haar en kleren als een overjarige hippie staat lachend voor een rij stokbonen. Zijn vrouw, die geknield de bietjes inspecteert, ziet er evenredig oudbollig uit. Maar het systeem is nog steeds up-to-date zie ik op internet en weer in opkomst.

Mijn twee verhoogde groentenbedden zijn onderverdeeld in vierkanten  die ik heb uitgelijnd met draad. In elke box kan ik  een specifiek aantal planten kwijt, precies uitgelegd in het boek dat ik naast mijn bed heb liggen. Ik ga slapen met de beelden van peterselie- en  slaplanten op mijn netvlies. Geen wonder dat ik droom en hoop op groenten die niet zijn kaalgevreten door de  slakken want volgens mijn bijbels zijn daar de africaantjes voorxe2x80xa6of tegen.

De website www.freecycle.com voor bruikbare afdankertjes voorziet me van een bundel bamboestokken al moeten we er wel een eind voor rijden. Ralph merkt droog op dat de benzine waarschijnlijk meer is dan de prijs van de staken bij de doe het zelver maar als we terugrijden met 70 bamboestokken van drie meter lengte kijkt ook hij vergenoegd. We kunnen de halve tuin afgrenzen voor de prijs van een kwart tank. Ga daar maar eens voor naar de kwekerij. Plus we hebben ook nog eens een stukje Auckland gezien dat we nog niet kenden.

Ik plaats een rij bamboostokken op kleine afstand van elkaar aan de achterkant van onze groentenbedden en daartussen spannen we draad zodat de stokbonen, peultjes en tomaten kunnen klimmen. Ik vul de vakken met compost van onze eigen wormfarm. Dat klinkt zeer commercieel maar het zijn drie op elkaar gestapelde plastic bakken die achter het huis staan. De onderste bak is voor het opvangen van het nat. De middelste bak is voor de gecomposteerde material; de poep zeg maar. In de bovenste bak verteren de tijgerwormen het keukenafval dat ik er elke paar dagen in gooi. Als de bovenste bak vol is, verwissel ik de middelste en bovenste bak en gebruik de achtergebleven wormaarde voor de tuin.  

De wormen houden ook van tissuepapier, haren, keukenrollen, karton, de inhoud van de stofzuigerzak en koffieprut. Ze houden niet van scherpe smaken of zuur dus de schillen van sinaasappels en de schillen van uien en knoflook gaan in een ander bakje in ons aanrechtkastje. Soms gooit Ralph de schillen in de verkeerde bak en zift ik door de prut voordat ik de keukenmachine aan het werk zet. Ik kan me niet voorstellen dat een professionele wormfarmer met drie badkuipen vol wormen de groenteprut uitvist voordat hij zijn wormen voert maar ok, het zijn mijn wormen en ik wil ze goed verzorgen.

Samen met de paardepoep van ons stukje grond up north, waar tijdelijk een paar paarden grazen, en het grasafval van ons gazon, dat ik gebruik als mulch maar ook een paar handen vol in een emmer met water week om als waardevol ingredient toe te voegen aan de tuin, heb ik het gevoel dat mijn radijsjes zouden moeten groeien als de suikerbieten die ik als kind jatte van het land naast ons huis.

En het werkt. De radijsjes kunnen we niet snel genoeg eten. Ze lijken echt op de knollen die ik jattexe2x80xa6..nou jaxe2x80xa6 ik was een klein meisje en de knollen leken waarschijnlijk groter dan ze waren. De coriander groeit en bloeit. De africaantjes steken prachtig af tegen het groen van bonen. Elke dag pluk ik een handvol peultjes die we rauw eten omdat ze zo lekker smaken direct van de plant. De sla, radijsjes en peterselie gaan ook naar de buren want we kunnen het niet alleen aan.

De klimbonen beginnen juist te bloeien met prachtige rode toefjes en ook de grote bonen staan in bloei. Intens zwart/witte bloemen die me doen denken aan de groententuin van mijn vader. Hij kweekte ze ook en ik haatte ze net zo intens als spruitjes. Maar de herinnering aan de groententuin is een prachtige herinnering aan zomerzon en mestvaalt, het pesten van de aardappelplanten om het groeien te stimuleren en mijn eigen goudsbloementuin. En smaak verandert.

De verantwoordelijk die ik als kind kreeg met het helpen van het groeien en bloeien van ons eigen voedsel, gaat bij mij nooit meer uit mijn bloed. Het eten van augurken zo groot als  komkommers, tuinbonen die te laat werden geplukt en hard waren als kogels, glazen potten vol boontjes op de kelderplank en daarnaast varkensvlees van eigen zwijn dat droogde op de zolder. Niet goed geprepareerd zat het gedroogde vlees vol maden die dwars door het flinterdunne plafond van de slaapkamer op mijn bed rolden. Ik mocht in het bed van mijn ouders slapen en dat vergoede de consternatie midden in de nacht. Al deze herinneringen komen boven als ik wied en water. De geur van natte aarde en zomerzon, het geluid van zoemende bijen en het zien van het intense groen van gezond loof doen iets met mijn systeem. Het voedt me op een niveau dat ik niet kan benoemen.

Pompoensoep met coriander uit eigen tuin of peultjes vers van de struik. Ik ga ervoorxe2x80xa6 al zal het varken nog even moeten wachten.